W minutę

Ziv Landau i Ulf Leonhardt modelują elektromagnetyczny szum kwantowy w przestrzennie jednorodnych ośrodkach o jednakowych odpowiedziach elektrycznej i magnetycznej, zmieniających się w czasie. Światło i jego fluktuacje rozchodzą się w czasie konforemnym, a ich lokalna, przyczynowa renormalizacja przewiduje niezerową energię próżni w zmiennym ośrodku. Autorzy stosują model do przestrzennie płaskiej ekspansji kosmicznej, zakładając pomijalną dyspersję aż do okolic skali Plancka. Proponowana wyporność kwantowa zmniejsza efektywny wkład grawitacyjny promieniowania i materii oraz może odtworzyć rozbieżność Hubble’a przy wybranej skali odcięcia. Autorzy zaznaczają, że nie rozwiązuje to definitywnie napięcia Hubble’a: sprzężenie zależy od nieznanej fizyki mikroskopowej i wymaga dopasowania do danych astronomicznych.

Quantum noise in time-dependent media and cosmic expansion