W minutę

Ziv Landau i Ulf Leonhardt pokazują, że w jednorodnym ośrodku, którego równe odpowiedzi elektryczna i magnetyczna zmieniają się w czasie, światło i jego kwantowe fluktuacje rozchodzą się dokładnie jak w pustej przestrzeni, lecz według przekształconego zegara zwanego czasem konforemnym. Zrenormalizowana energia próżni jest dokładnie zerowa w pustej, płaskiej przestrzeni, lecz nie w takich ośrodkach, bo renormalizacja jest lokalna i przyczynowa i nie może w pełni zniwelować przejścia do czasu konforemnego. Dla pola elektromagnetycznego rozszerzający się Wszechświat jest właśnie takim ośrodkiem. W trakcie kosmicznej ekspansji ta energia próżni efektywnie zmniejsza grawitacyjny ciężar promieniowania i materii o charakterystyczne czynniki. Ta kwantowa wyporność w naturalny sposób rozwiązuje napięcie Hubble’a między zmierzoną a wywnioskowaną wartością stałej Hubble’a.

Quantum noise in time-dependent media and cosmic expansion