The Spacetime Metric

Profil

Ulf Leonhardt

Profesor fizyki w Instytucie Naukowym Weizmanna

Leonhardt bada optykę kwantową, ośrodki elektromagnetyczne i laboratoryjne analogi grawitacji. Wraz ze współpracownikami opracował eksperymenty z horyzontami w światłowodach i badał, jak stymulowany analog promieniowania Hawkinga oddziałuje zwrotnie na pole optyczne. Jego praca teoretyczna z Zivem Landauem modeluje fluktuacje kwantowe w ośrodkach zmieniających się w czasie i bada ich związek z ekspansją kosmiczną.

Afiliacje

  • Weizmann Institute of Science, Department of Physics of Complex Systems

Kanały

Bibliografia

Obecność w bibliografii nie oznacza autorstwa. Informacje o autorstwie i udziale podano osobno.

Opublikowane wpisy bibliograficzne: 3. Wyświetlane wpisy 1–3 z 3.

  1. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 2026

    Backreaction of stimulated Hawking radiation in an optical analogue

    1. Lorenzo M. Procopio(Autorstwo)
    2. Raul Aguero-Santacruz(Autorstwo)
    3. David Bermudez(Autorstwo)
    4. Ulf Leonhardt(Autorstwo)

    Procopio, Aguero-Santacruz, Bermudez i Leonhardt podejmują otwarte pytanie: promieniowanie Hawkinga czerpie energię z pola wokół czarnej dziury, ale nie wiadomo było, jak kwanty pola tworzą kwanty Hawkinga. W światłowodowym analogu horyzontu zdarzeń przedstawiają doświadczalne i teoretyczne dowody na proces, który je wytwarza. Tam, gdzie zakładano skomplikowaną kaskadę, identyfikują prosty, bezpośredni proces i obserwują, jak oddziałuje on zwrotnie na pole. Takie analogi opierają się na falach w ośrodku, którego przepływ zaczyna przewyższać prędkość fal. Wyniki wskazują na równie bezpośredni proces w innych analogach, a może i w grawitacji, rzucając światło na to, jak czarne dziury mogą promieniować.

  2. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 2024

    Quantum noise in time-dependent media and cosmic expansion

    1. Ziv Landau(Autorstwo)
    2. Ulf Leonhardt(Autorstwo)

    Ziv Landau i Ulf Leonhardt modelują elektromagnetyczny szum kwantowy w przestrzennie jednorodnych ośrodkach o jednakowych odpowiedziach elektrycznej i magnetycznej, zmieniających się w czasie. Światło i jego fluktuacje rozchodzą się w czasie konforemnym, a ich lokalna, przyczynowa renormalizacja przewiduje niezerową energię próżni w zmiennym ośrodku. Autorzy stosują model do przestrzennie płaskiej ekspansji kosmicznej, zakładając pomijalną dyspersję aż do okolic skali Plancka. Proponowana wyporność kwantowa zmniejsza efektywny wkład grawitacyjny promieniowania i materii oraz może odtworzyć rozbieżność Hubble’a przy wybranej skali odcięcia. Autorzy zaznaczają, że nie rozwiązuje to definitywnie napięcia Hubble’a: sprzężenie zależy od nieznanej fizyki mikroskopowej i wymaga dopasowania do danych astronomicznych.

  3. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 2008

    Fiber-Optical Analog of the Event Horizon

    1. Thomas G. Philbin(Autorstwo)
    2. Chris Kuklewicz(Autorstwo)
    3. Scott Robertson(Autorstwo)
    4. Stephen Hill(Autorstwo)
    5. Friedrich König(Autorstwo)
    6. Ulf Leonhardt(Autorstwo)

    Philbin, Leonhardt i współpracownicy wychodzą od tego, że horyzont zdarzeń zachowuje się jak fale w poruszającym się ośrodku: horyzont powstaje tam, gdzie ośrodek porusza się szybciej niż fale. Ich obraz to rzeka płynąca ku wodospadowi, gdzie za pewnym punktem fale nie mogą już płynąć w górę nurtu. Za pomocą ultrakrótkich impulsów w mikrostrukturalnych światłowodach demonstrują sztuczny horyzont zdarzeń utworzony ze światła. Obserwują klasyczny efekt optyczny, czyli przesunięcie światła w stronę błękitu na horyzoncie białej dziury. Obliczenia teoretyczne pokazują, że ten sam układ może posłużyć do badania kwantowych efektów horyzontów, w szczególności promieniowania Hawkinga.