The Spacetime Metric

Profil

Martin Tajmar

Profesor i kierownik Katedry Systemów Kosmicznych, Instytut Inżynierii Lotniczej i Kosmicznej, TU Dresden

Tajmar rozwija elektryczne i zminiaturyzowane napędy kosmiczne oraz precyzyjne wagi ciągu. Ze współpracownikami bada proponowane mechanizmy napędowe i oddziela sygnały siły od dryfu termicznego oraz oddziaływań elektromagnetycznych. W pomiarach EMDrive zastosowali równoważone podwójne wahadło i baterie umieszczone na układzie pomiarowym; dla badanych częstotliwości nie wykryli anomalnego ciągu większego niż klasyczna siła fotonowa odpowiadająca dostarczonej mocy.

Afiliacje

  • Technische Universität Dresden

Identyfikatory

Kanały

Bibliografia

Obecność w bibliografii nie oznacza autorstwa. Informacje o autorstwie i udziale podano osobno.

Opublikowane wpisy bibliograficzne: 4. Wyświetlane wpisy 1–4 z 4.

  1. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 2003

    Gravitomagnetic field of a rotating superconductor and of a rotating superfluid

    1. M. Tajmar(Autorstwo)
    2. C.J. de Matos(Autorstwo)

    Martin Tajmar i Clovis de Matos kwantują rozszerzony pęd kanoniczny uwzględniający unoszenie grawitacyjne i stosują go do obracających się pierścieniowych nadprzewodników i nadcieczy. Punktem wyjścia jest efekt Barnetta, w którym obrót magnesuje materiał, oraz jego grawitacyjny odpowiednik w ogólnej teorii względności w przybliżeniu słabego pola. Pomiary strumienia magnetycznego w obracających się nadprzewodnikach nie zgadzają się z przewidywaniami bez członu grawitomagnetycznego, a autorzy pytają, jaką część tej rozbieżności ten człon wyjaśnia. W obracających się obojętnych nadcieczach efekty unoszenia wynikające z danych dla nadprzewodników mieściłyby się jeszcze w obecnym szumie doświadczalnym. Proponują pomiar momentu siły, jaki takie pole wywierałoby na wirujący żyroskop, czego jeszcze nie zrobiono.

  2. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 2007

    Measurement of Gravitomagnetic and Acceleration Fields around Rotating Superconductors

    1. Martin Tajmar(Autorstwo)
    2. Florin Plesescu(Autorstwo)
    3. Bernhard Seifert(Autorstwo)
    4. Klaus Marhold(Autorstwo)

    Tajmar, Plesescu, Seifert i Marhold rozwijają swoją propozycję, że obracający się nadprzewodnik wytwarza oprócz momentu Londona duże pole grawitomagnetyczne, które wyjaśniałoby pozorny wzrost masy par Coopera w niobie. Podobne pole wynika z ogólnej teorii względności w połączeniu z obserwowaną ilością ciemnej energii. Zbudowali stanowisko do pomiaru słabych pól przyspieszenia i pól grawitomagnetycznych w pobliżu szybko wirującego i przyspieszanego nadprzewodnika. Pomiary z niobem pokazują pierwsze sygnały mieszczące się w granicach czynnika 2 względem przewidywań, a możliwe źródła błędów zostały omówione. Jeśli ten grawitomagnetyczny moment Londona istnieje, pola przyspieszenia można by wytwarzać w laboratorium.

  3. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 2005

    Gravitomagnetic London moment and the graviton mass inside a superconductor

    1. C.J. de Matos(Autorstwo)
    2. M. Tajmar(Autorstwo)

    Clovis de Matos i Martin Tajmar wykorzystują równania Procy dla elektromagnetyzmu i grawitoelektromagnetyzmu, by wyprowadzić magnetyczne i grawitomagnetyczne własności obracającego się nadprzewodnika. Nadprzewodnik wypycha pola magnetyczne, a obracany wytwarza pole magnetyczne zwane momentem Londona. Zarówno doskonały diamagnetyzm, jak i moment Londona wynikają z tego, że foton uzyskuje masę wewnątrz nadprzewodnika. Analogicznie ich propozycję rozwiązania anomalii masy par Coopera zgłoszonej przez Tate’a wyjaśnia masa grawitonu w nadprzewodniku różna od jej wartości kosmologicznej. Dla niobu potrzebna masa grawitonu wynosi około 10^-55 kg, o 14 rzędów wielkości więcej niż granica w próżni, podobnie jak masa fotonu silnie rośnie w nadprzewodniku dzięki mechanizmowi Higgsa.

  4. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 2021

    High-accuracy thrust measurements of the EMDrive and elimination of false-positive effects

    1. M. Tajmar(Autorstwo)
    2. O. Neunzig(Autorstwo)
    3. M. Weikert(Autorstwo)

    M. Tajmar, O. Neunzig i M. Weikert testują EMDrive, proponowany napęd bez materiału pędnego, w którym mikrofale w zamkniętej stożkowej wnęce miałyby dawać co najmniej 1 mN/kW ciągu. Ciepło, obciążenie mechaniczne i duże prądy mogą tworzyć artefakty wyglądające jak ciąg. Zbudowali odwróconą, wyważoną wagę z podwójnym wahadłem, która usuwa większość dryfu termicznego, a urządzenie zasilali z własnego akumulatora, by uniknąć oddziaływań przez przepusty. W szerokim pasmie częstotliwości z kilkoma rezonansami i modami nie znaleźli ciągu, co ogranicza ewentualny anomalny ciąg poniżej siły klasycznego promieniowania przy tej samej mocy. Wynik wyznacza surowe ograniczenia dla wszystkich proponowanych teorii i wyklucza wcześniejsze wyniki testów o co najmniej dwa rzędy wielkości.