W minutę

Martin Tajmar i Clovis de Matos kwantują rozszerzony pęd kanoniczny uwzględniający unoszenie grawitacyjne i stosują go do obracających się pierścieniowych nadprzewodników i nadcieczy. Punktem wyjścia jest efekt Barnetta, w którym obrót magnesuje materiał, oraz jego grawitacyjny odpowiednik w ogólnej teorii względności w przybliżeniu słabego pola. Pomiary strumienia magnetycznego w obracających się nadprzewodnikach nie zgadzają się z przewidywaniami bez członu grawitomagnetycznego, a autorzy pytają, jaką część tej rozbieżności ten człon wyjaśnia. W obracających się obojętnych nadcieczach efekty unoszenia wynikające z danych dla nadprzewodników mieściłyby się jeszcze w obecnym szumie doświadczalnym. Proponują pomiar momentu siły, jaki takie pole wywierałoby na wirujący żyroskop, czego jeszcze nie zrobiono.

Gravitomagnetic field of a rotating superconductor and of a rotating superfluid