W minutę

Clovis de Matos i Martin Tajmar wykorzystują równania Procy dla elektromagnetyzmu i grawitoelektromagnetyzmu, by wyprowadzić magnetyczne i grawitomagnetyczne własności obracającego się nadprzewodnika. Nadprzewodnik wypycha pola magnetyczne, a obracany wytwarza pole magnetyczne zwane momentem Londona. Zarówno doskonały diamagnetyzm, jak i moment Londona wynikają z tego, że foton uzyskuje masę wewnątrz nadprzewodnika. Analogicznie ich propozycję rozwiązania anomalii masy par Coopera zgłoszonej przez Tate’a wyjaśnia masa grawitonu w nadprzewodniku różna od jej wartości kosmologicznej. Dla niobu potrzebna masa grawitonu wynosi około 10^-55 kg, o 14 rzędów wielkości więcej niż granica w próżni, podobnie jak masa fotonu silnie rośnie w nadprzewodniku dzięki mechanizmowi Higgsa.

Gravitomagnetic London moment and the graviton mass inside a superconductor