W minutę

Jessica Santiago i Matt Visser wychodzą od tego, że kąpiel cieplną określa się zarówno temperaturą, jak i czteroprędkością, która wyznacza jej układ spoczynkowy. W statycznych czasoprzestrzeniach naturalnym i jedynym wyborem jest znormalizowany czasowy wektor Killinga. W czasoprzestrzeniach stacjonarnych, lecz niestatycznych, różne naturalne pola czteroprędkości mogą wyznaczać układ spoczynkowy kąpieli, co czyni problem znacznie subtelniejszym. Dlatego analiza Buchdahla z 1949 roku dotycząca gradientu temperatury Tolmana to tylko część obrazu. Dla promieniowania Hawkinga z obracającej się czarnej dziury najlepiej dopasowana kąpiel cieplna podąża za przepływem gradientowym prostopadłym do przestrzennopodobnych hiperpowierzchni, a nie za wektorami Killinga.

Tolman-like temperature gradients in stationary spacetimes