Mechanika statystyczna
Połącz stany mikroskopowe z temperaturą, entropią, fluktuacjami, fazami i statystyką kwantową.
Model interaktywny
Zbadaj, zanim policzysz
Laboratorium interaktywne
Kanoniczny zespół dwupoziomowy
Zmieniają różnicę poziomową, temperaturę i wielokrotność stanu wzbudzonego. Wagi Boltzmanna zamieniają mikroskopijne możliwości w mierzalne populacje, energię, entropię i pojemność cieplną.
Podekscytowani mieszkańcy: 27.55%
Średnia energia: 6.89 meV
Entropia: 0.589 kB
Pojemność cieplna: 0.187 kB
Są to prawdopodobieństwa równowagi dla zadeklarowanego złoża. Same wahania populacji nie zapewniają długotrwałej pracy cyklicznej; gradient, napęd, zasób pomiarowy lub inna zmiana nierównowagi musi zostać wprowadzona do księgi rejestru.
Poziom 3 · Trzon studiów licencjackich · Zestaw dydaktyczny
Zapisz badanie. Nauczaj rozumowania.
Karta laboratoryjna dla ucznia i przewodnik dla prowadzącego zamieniają model interaktywny w powtarzalne badanie.
Karta ucznia
Dwupoziomowa mapa populacji i mocy cieplnej zespołów
Jak temperatura, luka energetyczna i degeneracja zamieniają mikroskopijne możliwości w makroskopowe średnie?
Pobierz Markdown dla uczniaPrzewodnik prowadzącego
Nauczaj badania, nie interfejsu
Uczniowie wyprowadzają jakościowe zachowanie zespołu na podstawie wag Boltzmanna i rozróżniają mnogość mikrostanów od samej energii.
Pobierz Markdown dla prowadzącegoMapa kursu
Lekcja 1 z 3
Mikrostany, makrostany i zespoły statystyczne
Jak wiele konfiguracji mikroskopowych może dawać jedną zmierzoną temperaturę i jedno ciśnienie?
Makrostan podaje zmienne zgrubne, a realizuje go wiele mikrostanów. Entropia Boltzmanna S=kB lnΩ zlicza zgodne mikrostany.
Zespół statystyczny to model prawdopodobieństwa na mikrostanach przy zadanych więzach. Wybór zespołu oznacza zadeklarowanie, co może wymieniać energię, cząstki albo objętość.
mikrostan · makrostan · zespół statystyczny · entropia Boltzmanna
Przykład rozwiązany
Makrostan ma czterokrotnie więcej mikrostanów niż inny. Znajdź różnicę entropii.
- 1. Skorzystaj z ΔS=kB ln(Ω₂/Ω₁).
- 2. Wstaw stosunek 4.
- 3. Zostaw postać logarytmiczną albo oblicz wartość.
ΔS=kB ln4.
Spróbuj
Zliczanie krotności
Materiały: Monety albo symulacja stanów dwuwartościowych.
- 1. Wypisz liczby orłów dla małego N.
- 2. Oblicz krotności dwumianowe.
- 3. Narysuj wykres krotności w funkcji makrostanu.
- 4. Zwiększ N.
Zwróć uwagę: Makrostany przypominające równowagę dominują, bo realizuje je nieporównanie więcej mikrostanów.
Sprawdź, czy rozumiesz: Czy wysoka entropia oznacza, że każdy mikrostan jest nieuporządkowany w subiektywnym, wizualnym sensie?
Odpowiedź: Nie.
Entropię definiuje się z prawdopodobieństw stanów albo z krotności przy zadanych więzach makroskopowych.
Lekcja 2 z 3
Sumy statystyczne i pochodne termodynamiczne
Jak jedna ważona suma może dawać energię, entropię, pojemność cieplną i obsadzenia?
Kanoniczna suma statystyczna Z=Σe⁻ᵝᴱ waży stany własne energii w kontakcie ze zbiornikiem ciepła. Jej logarytm generuje wielkości termodynamiczne.
Energia swobodna F=−kBT lnZ równoważy energię i entropię oraz wyznacza równowagę przy ustalonej temperaturze i objętości.
suma statystyczna · czynnik Boltzmanna · energia swobodna · pojemność cieplna
Przykład rozwiązany
Dla układu dwupoziomowego o energiach 0 i ε znajdź Z.
- 1. Nadaj stanowi podstawowemu wagę 1.
- 2. Nadaj stanowi wzbudzonemu wagę e⁻ᵝε.
- 3. Dodaj wagi dozwolonych stanów.
Z=1+e⁻ᵝε, a obsadzenie stanu wzbudzonego wynosi e⁻ᵝε/Z.
Spróbuj
Pojemność cieplna układu dwupoziomowego
Materiały: Notatnik obliczeniowy i zakres temperatur.
- 1. Oblicz obsadzenie stanu wzbudzonego w funkcji T.
- 2. Oblicz energię średnią.
- 3. Zróżniczkuj numerycznie, aby otrzymać pojemność cieplną.
- 4. Znajdź jej maksimum.
Zwróć uwagę: Pojemność cieplna ma szczyt tam, gdzie energia cieplna konkuruje z przerwą między poziomami.
Sprawdź, czy rozumiesz: Dlaczego Z zwykle nie jest samo w sobie prawdopodobieństwem?
Odpowiedź: Jest sumą normalizującą wagi Boltzmanna.
Pojedyncze prawdopodobieństwa wynoszą e⁻ᵝᴱ/Z.
Lekcja 3 z 3
Fluktuacje, fazy i statystyka kwantowa
Kiedy zbiorowe fluktuacje ujawniają przejście, a nie nowy zbiornik energii?
Wariancja energii w zespole kanonicznym jest związana z pojemnością cieplną. Fluktuacje względne zwykle maleją wraz z rozmiarem układu, ale rosną w pobliżu niektórych punktów krytycznych.
Bozony i fermiony podlegają różnym statystykom obsadzeń. Gradienty nierównowagowe mogą napędzać pracę; równowaga szczegółowa zabrania biernego prostowania szumu w trwały wynik cykliczny.
fluktuacyjno-dyssypacyjny · przejście fazowe · Bose–Einstein · Fermi–Dirac
Przykład rozwiązany
Jeśli N niezależnych wkładów fluktuuje z odchyleniem standardowym proporcjonalnym do √N, jak skaluje się fluktuacja względna?
- 1. Wartość średnia skaluje się jak N.
- 2. Odchylenie standardowe skaluje się jak √N.
- 3. Podziel √N/N.
Fluktuacje względne skalują się jak 1/√N i makroskopowo stają się małe.
Spróbuj
Badanie faz w modelu typu Isinga
Materiały: Prosta symulacja sieci.
- 1. Uruchom symulację w wysokiej i niskiej temperaturze.
- 2. Śledź namagnesowanie i energię.
- 3. Przejdź powoli przez przejście fazowe.
- 4. Narysuj fluktuacje i sprawdź histerezę.
Zwróć uwagę: Porządek zbiorowy i duże fluktuacje wyłaniają się z oddziaływań lokalnych, nie sugerując darmowej energii spoza modelowanej kąpieli cieplnej.
Sprawdź, czy rozumiesz: Czy izotermiczna zapadka może w nieskończoność biernie prostować równowagowy szum cieplny?
Odpowiedź: Nie.
Sama zapadka też fluktuuje; równowaga szczegółowa znosi trwałą pracę w wyróżnionym kierunku przy jednej temperaturze.
Od wzoru do znaczenia
Przeczytaj równanie zwykłym językiem.
S=k_B lnΩ
Entropia mierzy krotność jednakowo prawdopodobnych mikrostanów przy zadanych więzach.
Z=Σ_i e^(−βE_i)
Suma statystyczna normalizuje kanoniczne wagi stanów.
F=−k_BT lnZ
Energia swobodna Helmholtza generuje termodynamikę równowagową przy ustalonej temperaturze.
Praktyka samodzielna
Zestaw zadań
Rozwiąż każde zadanie, zanim otworzysz podpowiedź i rozwiązanie.
1. Znajdź stosunek prawdopodobieństw p₂/p₁ dla stanów oddzielonych o ΔE w temperaturze T.
Pokaż podpowiedź
Podziel przez siebie ich czynniki Boltzmanna.
Pokaż rozwiązanie
p₂/p₁=e^(−ΔE/kBT).
2. Dla Z=1+e⁻ᵝε znajdź energię średnią.
Pokaż podpowiedź
Wkład ε wnosi tylko stan wzbudzony.
Pokaż rozwiązanie
⟨E⟩=εe⁻ᵝε/(1+e⁻ᵝε).
3. Krotność układu się podwaja. Znajdź ΔS.
Pokaż podpowiedź
Skorzystaj ze stosunku krotności.
Pokaż rozwiązanie
ΔS=kB ln2.
Pracownia wyprowadzeń
Zbuduj wynik, linijka po linijce.
Trzymaj założenia na widoku, żeby matematyka pozostała sprawdzalna.
Punkt wyjścia
Rozkład kanoniczny
Mały układ i duży rezerwuar tworzące razem izolowaną całość o stałej energii całkowitej
- 1. Prawdopodobieństwo energii układu E jest proporcjonalne do krotności zbiornika ΩR(Etot−E).
- 2. Rozwiń entropię zbiornika SR wokół Etot.
- 3. Skorzystaj z ∂S/∂E=1/T.
- 4. Weź eksponentę zmiany entropii w pierwszym rzędzie i unormuj.
p_i=e^(−βE_i)/Z
Wagi Boltzmanna biorą się ze zliczania stanów zgodnych ze zbiornikiem.
Punkt wyjścia
Wariancja energii a pojemność cieplna
⟨E⟩=−∂lnZ/∂β
- 1. Zróżniczkuj ⟨E⟩ względem β.
- 2. Rozpoznaj drugi moment minus kwadrat średniej.
- 3. Skorzystaj z dβ/dT=−1/(kBT²).
- 4. Powiąż d⟨E⟩/dT z pojemnością cieplną.
Var(E)=kBT²C_V
Równowagowe fluktuacje energii są ilościowo powiązane z odpowiedzią układu.
Notatnik obliczeniowy
Zamień model w eksperyment.
Zespoły: układ dwupoziomowy i oscylator
Jak dyskretne widma kształtują energię, entropię i pojemność cieplną w funkcji temperatury?
Dane wejściowe
- • Przerwa energetyczna albo częstotliwość oscylatora
- • Siatka temperatur
- • Obcięcie liczby stanów dla oscylatora
Algorytm
- 1. Zbuduj wagi Boltzmanna.
- 2. Unormuj prawdopodobieństwa.
- 3. Oblicz E, F, S i C.
- 4. Sprawdź zbieżność względem obcięcia.
Dowody do uzyskania
- • Krzywe obsadzeń i wielkości termodynamicznych
- • Porównanie szczytów pojemności cieplnej
- • Raport zbieżności numerycznej
Idź dalej, do dowodów
Następna lektura, z jej źródłami
Rozdział 6: Pozyskiwanie energii z próżni
Granice termodynamiczne i informacyjne dla protokołów energii próżni.
Wykład 8: Efekt Casimira
Zjawiska równowagowe i wymuszone na brzegach, rozdzielone eksperymentalnie.
Rozdział 5: Teoria nadciekłej próżni
Analogie z materii skondensowanej, mody zbiorowe i ich granice.
Mechanika kwantowa I–II
Następny kursMetody eksperymentalne i analiza błędów