W minutę

Stanislaw Szpak szczegółowo opisuje wytwarzanie elektrod palladowych metodą współosadzania palladu i deuteru. Zaproponowana w maju 1989 roku metoda polega na wspólnym elektroosadzaniu jonów palladu i deuteru na podłożu, które nie pochłania deuteru, co eliminuje długie ładowanie masywnych elektrod. Miała też służyć badaniu procesów inicjujących aktywność jądrową w spolaryzowanym układzie palladu i ciężkiej wody. Szpak odpowiada Lettsowi i Hagelsteinowi, którzy zmodyfikowali jego protokół dla 100% powtarzalności nadmiarowego ciepła, i zaznacza, że jego zespół wykazał nasycenie deuterem powyżej 100%. Stwierdza, że współosadzanie daje skuteczne katody i pozwala zrozumieć warunki zdarzeń jądrowych zachodzących w sieci palladu.

The Pd + D co-deposition: process, product, performance