W minutę

J. B. Pendry pyta, czy dwie idealnie gładkie powierzchnie w zerze bezwzględnym, określone jedynie przez funkcje dielektryczne i rozdzielone szczeliną, doznają tarcia, gdy przesuwają się względem siebie. Celem jest najprostszy możliwy układ, pozbawiony wszelkich komplikacji, by zobaczyć, jak w ogóle powstaje tarcie. Fluktuacje kwantowe wywołują tarcie między takimi powierzchniami nawet w zerze bezwzględnym. Dla bardzo bliskich materiałów o oporności około 1 mΩ tarcie jest porównywalne z codziennymi siłami tarcia. Zależy wyłącznie od elektromagnetycznych współczynników odbicia powierzchni i maleje potęgowo z odległością, więc może dominować przy dużych szczelinach, podobnie jak siła van der Waalsa.

Shearing the vacuum – quantum friction