W minutę

Everett i Roman rozszerzają dwuwymiarową geometrię Krasnikova do tunelu w czterowymiarowej czasoprzestrzeni, który statek miałby tworzyć podczas podróży do celu z prędkością mniejszą od prędkości światła. Ich model ma płaskie wnętrze, zakrzywione ściany i rozszerzone stożki świetlne, umożliwiające szybki ruch w jednym kierunku względem zewnętrznych obserwatorów. Pierwszy lot do celu zachowuje zwykłe ograniczenie prędkością światła, ale czas całej podróży tam i z powrotem, mierzony na Ziemi, może być dowolnie krótki. Jeden tunel nie tworzy zamkniętej krzywej czasopodobnej; dwa rozdzielone tunele o przeciwnych kierunkach mogą ją utworzyć. Obliczony tensor energii-pędu wymaga ujemnej gęstości energii. Stosując nierówności kwantowe przy krótkich czasach próbkowania, autorzy otrzymują niezwykle cienkie ściany i ogromne zapotrzebowanie na ujemną energię dla użytecznej podróży nadświetlnej w przyjętym modelu.

Superluminal subway: The Krasnikov tube