W minutę

Weinfurtner, Tedford, Penrice, Unruh i Lawrence wykorzystują matematyczną analogię między polami w zakrzywionej czasoprzestrzeni a długimi falami powierzchniowymi na płynącej wodzie. Długie fale płynące pod prąd nad opływową przeszkodą zostają zatrzymane w szybkim przepływie i zamienione w krótkie fale, co jest analogiem emisji wymuszonej w białej dziurze. Zmierzone amplitudy przekształconych fal podlegają rozkładowi Boltzmanna, co pokazuje, że konwersja ma charakter termiczny. Stosunek pozostaje termiczny, choć fale na wodzie mają inną relację dyspersji niż ta, której użył Hawking, co wzmacnia przekonanie, że efekt nie zależy od fizyki krótkich długości fal. Efekt przetrwa turbulencję i lepkość, co potwierdza ogólność procesu Hawkinga.

Measurement of Stimulated Hawking Emission in an Analogue System