W minutę

Inan, Thompson i Chiao stosują rozkład Helmholtza do zlinearyzowanej ogólnej teorii względności, uzyskując niezależny od cechowania opis fal grawitacyjnych w materii. Równanie typu Londonów opisuje fale grawitacyjne wnikające do nadprzewodnika, a w granicy statycznej magnetycznopodobne pole grawitacyjne zostaje wypchnięte, co jest grawitacyjnym odpowiednikiem efektu Meissnera. Gęstość par Coopera opisuje energia swobodna Ginzburga-Landaua w zakrzywionej czasoprzestrzeni, a sieć jonową modeluje się jako kwantowe oscylatory harmoniczne sprzężone z falą grawitacyjną. Ponieważ fala moduluje energię punktu zerowego fononów sieci, model przewiduje możliwy dynamiczny efekt Casimira. Pary Coopera reagują znacznie słabiej niż sieć jonowa, co przewiduje rozdzielenie ładunku w nadprzewodniku wywołane falą grawitacyjną.

Interaction of gravitational waves with superconductors