W minutę

L. H. Ford i Thomas Roman wychodzą od tego, że pola kwantowe mogą mieć w punkcie ujemną gęstość energii, jak w efekcie Casimira i w świetle ściśniętym. Ich wcześniejsze ograniczenie dla bezmasowego pola skalarnego określa, jak duża i jak długa może być ujemna gęstość energii widziana przez dowolnego obserwatora inercjalnego, na wzór zasady nieoznaczoności. Artykuł podaje znacznie prostsze wyprowadzenie oparte na modach fal płaskich zamiast fal sferycznych. Wyprowadzają podobne ograniczenia typu nierówności kwantowych dla pola elektromagnetycznego i masywnego pola skalarnego w płaskiej czasoprzestrzeni dwu- i czterowymiarowej. Zasada nieoznaczoności energia-czas nie jest założeniem tych ograniczeń.

Restrictions on Negative Energy Density in Flat Spacetime