The Spacetime Metric

Profil

Alfonso Rueda

Profesor emerytowany elektrotechniki według katalogu CSULB z lat 2012–2013; badacz elektrodynamiki stochastycznej

Rueda rozwija modele matematyczne wiążące elektromagnetyczne fluktuacje próżni z bezwładnością i grawitacją. Wraz z Bernhardem Haischem analizuje strumień pędu promieniowania padającego na przyspieszający obiekt i wyprowadza relatywistyczną siłę reakcji interpretowaną jako wkład do masy bezwładnej. Model wiąże ten wkład z oddziaływaniem materii z polem promieniowania; późniejsze prace zespołowe badają przyspieszone układy odniesienia i zakrzywioną czasoprzestrzeń w ramach tego samego programu badawczego.

Afiliacje

  • California State University, Long Beach — electrical engineering, emeritus from 2010 in the 2012–2013 university catalog

Kanały

Bibliografia

Obecność w bibliografii nie oznacza autorstwa. Informacje o autorstwie i udziale podano osobno.

Opublikowane wpisy bibliograficzne: 3. Wyświetlane wpisy 13 z 3.

  1. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 1994

    Inertia as a zero-point-field Lorentz force

    1. Bernhard Haisch(Autorstwo)
    2. Alfonso Rueda(Autorstwo)
    3. H. E. Puthoff(Autorstwo)

    Haisch, Rueda i Puthoff proponują, że bezwładność, czyli opór materii wobec przyspieszania, wynika z oddziaływania z elektromagnetycznymi fluktuacjami próżni. W modelu z 1994 roku materia składa się z hipotetycznych naładowanych elementów, które drgają jak małe sprężyny. Autorzy obliczają magnetyczną część siły Lorentza działającej na te elementy przy stałym przyspieszeniu własnym (mierzonym w ich chwilowym układzie spoczynkowym), uśredniając zmienne pole. Otrzymana siła jest proporcjonalna do przyspieszenia, a współczynnik tej proporcjonalności autorzy interpretują jako masę bezwładną. Jej wartość zależy od nieokreślonej masy wewnętrznej oraz górnej granicy częstotliwości oddziaływania, związanej z założonym rozmiarem elementów w skali Plancka. Granica ta ogranicza reakcję materii, a nie widmo próżni. W końcowym wyrażeniu autorzy wybierają znak odpowiadający sile przeciwnej do przyspieszenia, zgodnie z oporem, który próbują wyjaśnić.

  2. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 1998

    Contribution to Inertial Mass by Reaction of the Vacuum to Accelerated Motion

    1. Alfonso Rueda(Autorstwo)
    2. Bernhard Haisch(Autorstwo)

    Rueda i Haisch rozwijają model bezwładności w elektrodynamice stochastycznej, przekształcając elektromagnetyczne pola punktu zerowego dla obiektu o stałym przyspieszeniu własnym. Interpretują pochłanianie lub rozpraszanie wynikającego strumienia pędu jako reakcję przeciwną przyspieszeniu, z efektywną masą zależną od objętości oraz sprzężenia zależnego od częstotliwości. Sprzężenie musi maleć przy wysokich częstotliwościach, a całki wymagają określonej konwencji całkowania. Kowariantny aneks uwzględnia naprężenia elektromagnetyczne, usuwa wcześniejszy czynnik 4/3 i odzyskuje standardową relatywistyczną postać czteropędu. Obliczenie dotyczy wkładu elektromagnetycznego, nie określa mikroskopowej dynamiki oddziaływań i traktuje rozszerzenie na ruch ogólny jako argument wymagający dalszych konkretnych przykładów, a nie ukończone wyjaśnienie bezwładności wszystkich rodzajów materii.

  3. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 1998

    Inertia as reaction of the vacuum to accelerated motion

    1. Alfonso Rueda(Autorstwo)
    2. Bernhard Haisch(Autorstwo)

    Rueda i Haisch proponują, że część bezwładności, czyli oporu wobec przyspieszania, może wynikać z oddziaływania z próżnią elektromagnetyczną. Ich obliczenia opisują przyspieszający obiekt napotykający strumień pędu promieniowania punktu zerowego, czyli pól tła użytych w modelu. Pochłanianie lub rozpraszanie tego promieniowania interpretują jako siłę przeciwną przyspieszeniu. Proponowany wkład do masy zależy od objętości obiektu i części promieniowania oddziałującej z nim przy każdej częstotliwości. Zakładają, że udział ten maleje przy wysokich częstotliwościach, ograniczając ich wkład. Obliczenia dotyczą sił skierowanych wzdłuż ruchu. Mikroskopowy mechanizm oddziaływania pozostaje nieokreślony. Autorzy pozostawiają wyprowadzenie kwantowe i związek z ogólną teorią względności do dalszych badań.