Karta wyników kalorymetrii i neutronów

Jak duże to jest? Shanahan przeliczył stałą kalibracji dla każdego z dziesięciu przebiegów prądowych w eksperymencie Edmunda Stormsa z katodą platynową, przy założeniu, że wyjście równa się wejściu. Dziesięć wartości rozłożyło się wokół teoretycznej wartości dla czystej wody ze średnim odchyleniem 0,4 procent i odchyleniem standardowym 1,5 procent. Dryf tej wielkości między przebiegami to zwyczajne zachowanie przyrządu — i właśnie dlatego trzeba go mierzyć, a nie zakładać, że go nie ma.

Pętla trzech kalorymetrów

Brillouin Energy i Energy Research Center prowadzą trzy kalorymetry przepływu masowego szeregowo na jednej linii wodnej — wokół płytki generatora impulsów, wokół zakończenia dopasowania impedancji, wokół reaktora — więc natężenie przepływu jest identyczne we wszystkich trzech, a każdy wat pobrany z zasilania jest albo zebrany jako ciepło, albo umiejscowiony w nazwanej stracie. W ich przebiegu rozliczeniowym trzy razem zbierają cały wkład prądu stałego.

Wprowadź dryf w jednym kalorymetrze, a pętla nadal zsumuje się blisko wkładu, więc odstający stopień rzuca się w oczy na tle dwóch pozostałych. Wprowadź dryf we wszystkich trzech — usterka wspólna na dzielonej linii wodnej — a sam sumaryczny wynik odejdzie od skalibrowanej liczby, co jest odczytem mówiącym zespołowi, żeby naprawił przyrząd, zamiast ogłaszać wynik. W obu przypadkach usterka ma gdzie się pokazać. Pojedynczy kalorymetr wokół reaktora takiej kontroli nie ma: z założenia zbiera większość wkładu, a resztę trzeba modelować zamiast mierzyć.

Kalibrację wykonuje się względem niereaktywnej powłoki, a nie względem modelu. Przy rurce pokrytej nichromem zasilanej prądem stałym w wodorze 98 procent wkładu elektrycznego pojawia się jako ciepło w reaktorze, a pozostałe 2 procent jako strata cieplna w płytce zastępującej generator impulsów. Rachunki domykają się na przebiegu, w którym niczego jądrowego się nie oczekuje — i to sprawia, że odczyt z przebiegu, w którym czegoś się oczekuje, jest coś wart.

Neutronową połowę tej samej karty wyników pisze Daniel Jassby: koncepcja fuzji, która nie potrafi wytworzyć mierzalnych neutronów deuter-deuter z plazmy albo z tarczy, a nie z zabłąkanych jonów uderzających w ścianę komory, nie prowadzi fuzji. Ciepło i neutrony to dwie niezależne księgi, a program, który prowadzi obie, jest programem, który da się sprawdzić.

To stanowisko nie rozstrzyga żadnego twierdzenia o nadmiarze ciepła i nie zostało do tego zbudowane. Rozstrzyga, co twierdzenie musi wytrzymać, żeby warto było o nim dyskutować. Przeprowadź test dryfu na własnym przyrządzie, opublikuj liczbę, którą daje, a każdy późniejszy wynik, jaki zgłosisz, przyjdzie z już wyłożonym trybem awarii.