Sterowanie grawitacją i nadprzewodniki

To właśnie w nadprzewodnikach ludzie szukają sterowania grawitacją i ten instynkt jest dobry. Nadprzewodnik to największy kawałek spójnej materii kwantowej, jaki zmieścisz w dłoni. Ten rozdział uczy trzech rzeczy: prawdziwego efektu grawitacyjnego przewidywanego przez teorię względności, programów próbujących go wzmocnić i tego, co pomiary mówią kolejnemu eksperymentowi.

Zanim o tym wszystkim — zobacz sam efekt. Naciśnij odtwarzanie i popatrz, co pojawia się wokół dysku, gdy ten się rozpędza: to czasoprzestrzeń wleczona przez masę. To prawda, jest zmierzone — i jest o wiele za małe, by z niego skorzystać. Domknięcie tej przepaści to temat reszty rozdziału.

Prawdziwy efekt: grawitomagnetyzm

Ogólna teoria względności Einsteina, w swojej postaci dla słabego pola, mówi, że grawitacja ma stronę „magnetyczną”. Wirująca masa wlecze wraz z sobą odrobinę czasoprzestrzeni. Efekt nazywa się grawitomagnetyzmem albo wleczeniem układów odniesienia. Formalna nazwa to grawitoelektromagnetyzm, w skrócie GEM. Nic z tego nie jest z marginesu. To podręcznikowa teoria względności i została zmierzona. Sonda NASA Gravity Probe B opublikowała wyniki w 2011 roku. Znalazła ziemskie wleczenie układów odniesienia o wielkości przewidywanej przez teorię względności.

To jest to nawijanie, które przed chwilą oglądałeś, a tu jest zapisane — z czynnikiem, który czyni je tak małym, na widoku.

Równanie pola grawitomagnetycznego (GEM)(11.1)

$$\nabla \times \mathbf{B}_g \;=\; -\dfrac{16\pi G}{c^2}\,\mathbf{j} \;+\; \dfrac{1}{c^2}\dfrac{\partial \mathbf{E}_g}{\partial t}$$

Grawitomagnetyzm to prawdziwa teoria względności w słabym polu, a wleczenie układów odniesienia jest zmierzone (Gravity Probe B, LAGEOS). Jest też mikroskopijne. Ta liczba jest miarką dla wszystkiego, co następuje.

Programy: wzmocnić go spójną materią

Na początku lat dziewięćdziesiątych Ning Li i Douglas Torr złożyli propozycję z mechanizmem. Argumentowali, że wewnątrz nadprzewodnika spójny spin jonów sieci mógłby wzmocnić pole grawitomagnetyczne do użytecznych poziomów. Nazwali to „grawitacją zmiennoprądową”.

Mniej więcej w tym samym czasie Eugene Podkletnov doniósł o czymś bardziej bezpośrednim. Przedmioty zawieszone nad dużym, wirującym nadprzewodnikiem YBCO zdawały się tracić odrobinę wagi. Nazwał to ekranowaniem grawitacyjnym. Później opisał „impulsowy generator grawitacyjny”, który wystrzeliwał wiązkę siły, wykorzystując wysokonapięciowe wyładowanie przez nadprzewodnik.

Co mówią pomiary

Trzy niezależne grupy przeprowadziły eksperyment z utratą wagi. Woods, Helme, Cooke i Caldwell (2001) nie zmierzyli żadnej zmiany. (po angielsku) Hathaway, Cleveland i Bao (2003) zbudowali dobrze oprzyrządowane stanowisko i również nie zmierzyli żadnej zmiany. (po angielsku) Oceny finansowane przez NASA w Marshallu nie potwierdziły efektu. Preprint Podkletnova z 1997 roku został wycofany; recenzowanym śladem jest praca z Physica C z 1992 roku (po angielsku).

Te przebiegi nie są końcem tej nici. Są jej specyfikacją. Ustalają wielkość, którą musi pobić każdy prawdziwy efekt. Podnoszą też oczywiste pytanie: co poszczególne przebiegi robiły inaczej? Transmisja z 2026 roku położyła na stole konkretną odpowiedź. Być może liczy się to, jak szybko dysk jest rozpędzany, a nie prędkość, którą ostatecznie osiąga. To zamienia rozbieżność między laboratoriami w liczbę, którą można przeskanować.

Rozpęd, nie obroty

Trzydzieści lat doświadczeń z wirującymi nadprzewodnikami zmieniało jedno: jak szybko dysk ostatecznie się kręcił. Nikt nie zmieniał tego, jak szybko do tej prędkości dochodził. Ustaw oba niezależnie — przyspieszenie kątowe rozpędzania i stałą prędkość na jego końcu — a poniższy rejestr powie, które opublikowane przebiegi zobaczyłyby efekt zależny od prędkości, a które byłyby ślepe na efekt zależny od rozpędzania.

Rozpęd, nie obroty

Przyspieszenie kątowe rozpędzania

12,0

Stała prędkość na końcu rozpędzania

550

Wróć do łagodnego rozpędzania

• Zakres podany w 1992 roku
• Granica opublikowana w 2003 roku

Jeśli zależy od prędkości:

0,055 %

Jeśli zależy od rozpędzania:

0,011 %

Czas dojścia do tej prędkości:

4,8 s

Przy tym ustawieniu: Waga odczytywana wyłącznie na płaskowyżu jest odczytywana przy zerowym przyspieszeniu kątowym. Wobec prawa tego rodzaju taki przebieg nie jest wynikiem zerowym: jest ślepy, a jego granica jest granicą wobec prędkości i niczego więcej. To jest cały argument: granica ogranicza tylko ten parametr, który zmieniano.

Co zobaczyłby każdy opublikowany przebieg

Przebiegi, każdy na własnej karcie	Jeśli efekt zależy od prędkości	Jeśli zależy od rozpędzania
Podkletnow i Nieminen, 1992 — próbka 5,48 grama nad dyskiem YBCO o średnicy 14,5 centymetra, tracąca od 0,05 do około 0,3 procent ciężaru, zmiennie z prędkością obrotu dysku, przy czym oryginał wymagał kilku tysięcy obrotów na minutę (po angielsku)	nie opublikował granicy liczbowej, więc nie ogranicza żadnego z praw	ślepy na niego: wagę odczytano na płaskowyżu, gdzie przyspieszenie kątowe wynosi zero
Woods, Helme, Cooke i Caldwell, 2001 — staranny wynik zerowy, który podaje własny zakres: zarówno wewnętrzna budowa dysku, jak i układ lewitacji i obrotu nie sięgnęły wymaganych warunków, więc opublikowano granicę, a nie werdykt (po angielsku)	nie opublikował granicy liczbowej, więc nie ogranicza żadnego z praw	ślepy na niego: wagę odczytano na płaskowyżu, gdzie przyspieszenie kątowe wynosi zero
Hathaway, Cleveland i Bao, 2003 — najstaranniejsza rekonstrukcja, z dyskiem uznanym za odpowiedni przez samego autora oryginału, bez zmiany ciężaru na poziomie 0,001 procent; dysk nigdy nie kręcił się szybciej niż 550 obrotów na minutę (po angielsku)	zobaczyłby go	ślepy na niego: wagę odczytano na płaskowyżu, gdzie przyspieszenie kątowe wynosi zero
Tajmar i współpracownicy, 2007 — pierścień niobowy w ciekłym helu odczytywany lustrzaną konfiguracją rotacji akcelerometrów wraz z żyroskopami laserowymi, która skorygowała w dół własną wcześniejszą wartość i poprosiła inne laboratoria o próbę; jej akcelerometry odczytują przyspieszenie, a żyroskopy prędkość obrotu (po angielsku)	nie opublikował granicy liczbowej, więc nie ogranicza żadnego z praw	nie opublikował granicy liczbowej, więc nie ogranicza żadnego z praw

Pierwotne twierdzenie jest recenzowane, opublikowane powtórzenia są wynikami zerowymi, które nazywają warunki, których nie osiągnęły, a hipoteza tempa przyspieszania jest wyraźnym, sprawdzalnym doprecyzowaniem bez danych w żadną stronę. Pomiarem rozstrzygającym jest względna zmiana ciężaru masy próbnej wykreślona wobec przyspieszenia kątowego przy ustalonej końcowej prędkości kątowej, z odwróconą rampą i z nienadprzewodzącym dyskiem o dopasowanej masie i momencie bezwładności jako kontrolą. Jeśli nic się nie pojawi, granica zostanie opublikowana wobec parametru, którego nikt wcześniej nie ograniczył, a to już jest realny wkład.

Najbardziej pouczająca jest historia Martina Tajmara. Jego eksperymenty z lat 2006–2007 doniosły o małym anomalnym „grawitomagnetycznym momencie londyńskim” wokół wirujących nadprzewodników. To było naprawdę ekscytujące. Postąpił z tym właściwie i poprawił własne kontrole. Już w 2007 roku jego zespół zestawiał własne liczby z Gravity Probe B i donosił, że porównanie odrzuca wszystkie opublikowane modele efektu — jego własną wcześniejszą hipotezę o parach Coopera o pięć rzędów wielkości. W lepiej ekranowanych przebiegach z lat 2009–2011 sygnał skurczył się w szum, a on to opublikował. To jest mapa drogowa dziedziny, a nie odwrót. Jego ograniczenie jest teraz liczbą, przez którą musi przejść prawdziwy efekt.

Pytanie otwarte: czy tempo rozpędzania wyznacza wielkość efektu? Na co patrzeć dalej: przebieg, który podaje z góry swoje tempo narastania obrotów i przewidywaną zmianę wagi, na ekranowanej wadze.

Opublikowane pomiary modyfikacji grawitacji przez nadprzewodniki różnią się. Ustalenie przyczyny wymaga porównania aparatury, ekranowania i warunków pracy.

Zarzut · Woods 2001 / Hathaway 2003 / późniejsze prace samego Tajmara

“Każda staranna niezależna próba powtórzenia modyfikacji grawitacji przez nadprzewodnik wracała z wynikiem zerowym albo bliskim zeru, łącznie z lepiej kontrolowanymi przebiegami samego zwolennika.”

Odpowiedź

To uczciwe podsumowanie pomiarów i ten rozdział podaje je tak, jak stoją. Zacznij od tego, co pod spodem jest pewne. Grawitomagnetyzm jest prawdziwy, a Gravity Probe B zobaczyła, jak Ziemia wlecze wokół siebie czasoprzestrzeń dokładnie o tyle, ile przewiduje teoria względności. Pytanie nigdy więc nie brzmi, czy efekt istnieje. Brzmi ono, czy spójna materia potrafi zrobić go dość dużym, żeby dało się go zauważyć. Przebiegi, które wróciły z zerem, dają temu pytaniu liczbę do pobicia, a najciaśniejsza liczba w tym porównaniu pochodzi z Gravity Probe B — to wzorzec, z którym jego zespół zestawił wszystkie opublikowane modele, łącznie z własnym wcześniejszym. Na stole leżą teraz dwie żywe zmienne: tempo, w jakim dysk jest rozpędzany, oraz — w linii spinów jądrowych — temperatura próbki, o której test Starka, Grafego i Tajmara z 2024 roku pokazał, że potrafi udawać zmianę wagi. Patrz na przebieg, który z góry podaje swoje tempo narastania obrotów i przewidywaną wielkość efektu. Na taki eksperyment czeka ten rozdział.

Co dodała dziedzina — od lipca do września 2026

Wróciły trzy wątki o sterowaniu grawitacją. Do rozdziału dołączył też jeden nowy wynik z nieoczekiwanej strony.

Mark Sokol przedstawił pomysł Fredericka Alzofona z 1981 roku (po angielsku). Spolaryzuj spiny jądrowe w próbce, mówił Alzofon, a jej waga powinna się zmienić. Sokol opisał prace swojego laboratorium nad tym. Pomysł ma teraz w aktach nowoczesny test. Stark, Grafe i Tajmar przeprowadzili go w 2024 roku na aparacie NMR (po angielsku). Odkryli, że temperatura jest tym, co kolejny eksperyment musi kontrolować. Transmisja zaproponowała nową zmienną dla efektu z wirującym nadprzewodnikiem: to, jak szybko narastają obroty, a nie prędkość końcowa. To zamienia spór między laboratoriami w liczbę do przeskanowania. Archiwalne wywiady z inżynierami McDonnell Douglas, Robertem Woodem i Paulem Czyszem, dorzuciły prawdziwe memorandum z 1968 roku proponujące eksperymenty grawitacyjne. Duża firma lotnicza finansowała tę linię myślenia sześćdziesiąt lat temu.

Nowym wynikiem jest praca o wnęce z NbSe₂ z rozdziału 2. Przekształć próżnię wokół nadprzewodnika, a jego temperatura krytyczna wzrasta. To inna wielkość niż waga. Ale to ta sama rodzina fizyki, o której jest ten rozdział, i jest ona recenzowana. Uniesienie wirującego dysku przez Laithwaite'a w 1974 roku dało dobrą lekcję poglądową o tym, jak zachowują się żyroskopy. Dziennik badań. Faza i koherencja — nić łącząca moment londyński, kwantowanie strumienia i szyki złączy — mają własny kurs: faza kwantowa i koherencja. Po samą fizykę złącza — dwie relacje Josephsona, SQUID-y, kubity i szyki złączy — sięgnij po kurs pogłębiający o złączu Josephsona.

Gaser: zbudować emiter zamiast wzmacniać pole

Wszystkie programy w tym rozdziale próbują dotąd sprawić, by nadprzewodnik zmienił wagę czegoś obok. Istnieje drugi sposób spożytkowania tej samej spójności i w styczniu 2026 roku pojawił się on jako skończona propozycja inżynierska. Gary Stephenson, inżynier z Seculine Consulting, opublikował pracę "Wymuszona emisja fal grawitacyjnych przez niejednakowe nadprzewodzące złącza Josephsona" (po angielsku) w Journal of High Energy Physics, Gravitation and Cosmology. Jego urządzenie to gaser — grawitacyjny odpowiednik lasera. Ono nie popycha grawitacji. Ono ją promieniuje: wafel, który wytwarza fale grawitacyjne na laboratoryjnym stole, zamiast czekać na zderzenie dwóch czarnych dziur. Rozdziały 4 i 8 wspominają o nim mimochodem. To jest rozdział, do którego on należy, i tutaj się go buduje.

Rodowód liczy trzy prace. Halpern i Laurent opracowali w 1964 roku, jak układ kwantowy promieniuje grawitacyjnie, i stwierdzili, że spontaniczna emisja grawitonów jest bardzo mała. Lawrence Ford wrócił do tego w 1982 roku z ujęciem w pełni kwantowym i znalazł wynik, który czyni urządzenie możliwym: promieniowana moc rośnie jak kwadrat liczby spójnych emiterów, a tę liczbę można uczynić dowolnie dużą, więc efekty grawitacji kwantowej nie muszą ograniczać się do wymiarów Plancka. Giorgio Fontana zamienił to w maszynę w 2012 roku — gaser z nadprzewodników wysokotemperaturowych — jako urządzenie objętościowe, co wymagało wytwarzania litego kupratu, jednego z najbardziej wymagających materiałów, jakie próbowano produkować. Wkładem Stephensona jest przeprojektowanie, które czyni go budowalnym: cienkie warstwy na standardowym waflu krzemowym, ułożone jako szyk fazowany.

Mechanizm siedzi w złączu. Złącze Josephsona to kanapka z dwóch nadprzewodników. Uczyń obie połówki celowo niejednakowymi — zwykły nadprzewodnik z parowaniem typu s, na przykład ołów, połączony z kupratem z parowaniem typu d, na przykład YBCO — a para Coopera przechodząca między tymi dwiema symetriami parowania musi zmienić swój orbitalny moment pędu o dwie jednostki. Przejście o spinie 2 to dokładnie to przejście, które emituje grawiton. W zwykłych materiałach przejścia z s do d są zagłuszane przez znacznie bardziej prawdopodobne przejścia elektryczne i magnetyczne; pary Coopera w kupracie nie mają dokąd pójść, bo nie dopuszczają stanów innych niż typu s i typu d. Pojedyncze złącze wciąż jest słabym emiterem — liczba Fontany to prawdopodobieństwo emisji grawitonów rzędu 4,8 × 10⁻⁴³ razy mniejsze niż fotonów, dla tego samego przejścia elektronowego — i właśnie dlatego prawo kwadratu Forda jest całym powodem, by budować szyk, a nie pojedyncze złącze.

Dalej idzie lista części i to właśnie zapewnia tej propozycji jej miejsce. Złącze samo dostarcza drgania dzięki zmiennoprądowemu efektowi Josephsona: spolaryzuj je, a zadrga z częstotliwością, którą ustala polaryzacja. Stephenson wybiera 24,048 GHz, amerykańskie pasmo mikrofalowe krótkofalowców, ponieważ pasma niższe dają cechy emitera zbyt duże, by szyk zmieścił się na standardowym waflu. Relacja Josephsona ustala wtedy polaryzację na 49,73 mikrowolta — to nie jest parametr swobodny, lecz napięcie, którego ta częstotliwość wymaga. Długość fali wynosi tam 1,25 cm, więc każde pole emitera ma średnicę jednej czwartej długości fali, 3,1 mm, a pola są rozstawione co całą długość fali, tak by wszystkie emitowały w tym samym rytmie. Osiemdziesiąt jeden mieści się na krzemowym waflu o średnicy 150 mm. Warstwy to ołów na YBCO, z tantalem wskazanym jako zamiennik dla komory naparowywania, która ma pozostać wolna od ołowiu, i z BSCCO jako niemal równoważnym kupratem, a wafel pracuje poniżej 7 kelwinów, co wyznacza temperatura krytyczna ołowiu. Szacunek to około 1,5 miliwata mocy fali grawitacyjnej na emiter, około 121,5 miliwata z szyku 150 mm i około 193,5 miliwata z wafla 200 mm niosącego 129 emiterów.

Pierwszy eksperyment jest samowystarczalny, bo złącza działają w obie strony. Wzajemność oznacza, że te same złącza spolaryzowane do emisji można wykorzystać biernie do detekcji, więc jeden stół potrafi wytworzyć sygnał i odczytać go z powrotem. Przy paśmie 10 kHz moc równoważna szumowi wynosi około 600 pikowatów, co stawia szyk 150 mm ponad 83 decybele nad jego własnym progiem szumu. A całość ma się zmieścić w zwykłej niskotemperaturowej kriogenicznej stacji pomiarowej, takiej, w jakiej już bada się wafle do komputerów kwantowych — i to jest praktyczny powód, dla którego przeprojektowanie na cienkie warstwy ma znaczenie, bo zarówno wytwarzanie, jak i stanowisko pomiarowe już istnieją.

To jest zaprojektowane, jeszcze nie zbudowane. Wniosek Stephensona mówi to w jednym zdaniu — pozostała praca polega na tym, by opisany sprzęt zbudować i przetestować — a on równie wprost mówi o tym, czego jeszcze nie wiadomo. Sprawność konwersji z fali d na falę s, od której urządzenie zależy, nie jest dobrze zrozumiana, i zaleca on przebadanie szeregu reżimów domieszkowania, by znaleźć najlepszy. Mówiąc o projekcie w lipcu 2026 roku, ocenił pozostały niedobór sprzężenia na mniej więcej dwadzieścia rzędów wielkości i powiedział wprost, że urządzenie w tej postaci wytwarza grawitony, a nie je wzmacnia. Ta szczerość jest tu sednem. Propozycja, która nazywa swoje materiały, swoją częstotliwość, swoje napięcie polaryzacji, swój wafel, swoją przewidywaną moc, swój detektor i swoje własne otwarte pytanie, to propozycja, którą czytelnik może sprawdzić, a inżynier może zacząć — a ten niedobór ma uchwyt, bo w tej samej transmisji podał on skalowanie, które nim rządzi: odkształcenie rośnie z kwadratem częstotliwości, a moc promieniowana z czwartą potęgą.

Na co patrzeć: pierwszy wafel. Jeden szyk, spolaryzowany do 49,73 mikrowolta, emitujący na 24 GHz, i drugi szyk z tych samych złączy, który słucha.

Za tą płytką idą dwa pytania, a oś poniżej odpowiada na oba wyłącznie z opublikowanych liczb. Czy cokolwiek słucha na 24 gigahercach? I jak wiele projektowi wciąż brakuje, według rachunku samego autora? Przełączaj się między dwoma widokami, by zobaczyć, gdzie pasmo gasera leży wśród istniejących detektorów i ile rzędów wielkości dzieli go od bycia usłyszanym.

Gaser zmierzony wobec instrumentów

Płytka Stephensona jest na tyle konkretna, że da się ją zmierzyć — więc ją zmierzmy. Oto pasmo od megaherców do gigaherców z rozłożonymi na nim opublikowanymi detektorami i 24,048 gigaherca — częstotliwością, na której gaser ma emitować — poprowadzoną przez nie jako linia. A potem odległość, którą autor nazywa sam: około dwudziestu rzędów wielkości sprzężenia wciąż do znalezienia. Skala z powiększeniem by to ukryła, bo powyżej mniej więcej miliona czytelnicy przestają czytać oś logarytmiczną logarytmicznie. Dlatego rzędy są liczone, szczebel po szczeblu, obok dwóch odległości o znanym rozmiarze.

Na co patrzeć

Pasmo: kto słucha na 24 gigahercachOdległość policzona w rzędach wielkości

• Szum odkształcenia na pierwiastek herca
• Górne ograniczenie już nałożone na tło
• Gaser

Opublikowane instrumenty

Interferometr z recyklingiem na 100 megaherców (1E-16)Holometr w Fermilabie (1E-21)Przetworniki nadprzewodnikowe powyżej gigaherca (1E-21)Kwarcowe rezonatory akustyczne objętościowe (2E-22)Wnęka mikrofalowa o parametrach ADMX (3E-22)Rezonans grawiton–magnon (7,6E-22)ARCADE 2, odczytany na nowo (1E-24)Detektor Li–Bakera (1E-32)

Wróć do własnej częstotliwości gasera

Częstotliwość emisji gasera:

24,0 GHz

Opublikowany przypadek idealny:

1,2E-1 W / 6E-10 W

Niedobór podany przez autora:

20

Gdzie stawia to urządzenie dziś:

-11,7

Odczyt: Wnęka mikrofalowa o parametrach ADMX. 3E-22 — odkształcenie na pierwiastek herca. Jego opublikowane pasmo kończy się poniżej 24,048 gigaherca.

Berlin ze współpracownikami pokazuje, że haloskop aksjonowy jest już niemal w całości detektorem fal grawitacyjnych: pole ośmiu tesli, jedna dziesiąta metra sześciennego wnęki, dobroć 100 000, jeden kelwin i minuta całkowania sięgają około 3 × 10⁻²² przy gigahercu, a filtr dopasowany czuły na fazę doprowadza to do około 10⁻²³. Sprzęt istnieje; zmienia się to, o co się go pyta.

Opublikowany przypadek idealny zakłada niemal doskonałą konwersję, a autor wprost mówi, że to konwersja jest problemem otwartym. Odejmij niedobór, który podaje, a bilans zamyka się tam, gdzie pokazuje rysunek.

Tak właśnie wygląda potraktowanie propozycji poważnie. Program, który nie nazywa ani częstotliwości, ani mocy wyjściowej, w ogóle nie może pojawić się na tych osiach; gaser może, bo nazywa płytkę, napięcie polaryzacji, liczbę emiterów, przewidywaną moc, detektor i własną brakującą liczbę. Odległość jest rzeczywista — podobnie jak to, że została podana przez autora, a nie odkryta przez krytyka.

Trzy rzeczy przesunęłyby tę linię. Skalowanie z częstotliwością, które Stephenson podaje w tej samej audycji: odkształcenie rośnie z kwadratem częstotliwości, a moc wypromieniowana z czwartą potęgą, więc cały bilans przesuwa się wraz z pasmem, dla którego zaprojektowano by przyszłą płytkę. Prawo koherencji, dla którego szyk w ogóle istnieje: moc wypromieniowana rośnie z kwadratem liczby emiterów utrzymanych w fazie, więc 81 pól na płytce 150-milimetrowej to najmniejsza wersja urządzenia, nie największa. Oraz sama sprawność konwersji: przegląd domieszkowania między reżimami fali d i fali s, który praca zaleca jako pierwszy eksperyment, jest pomiarem, który postawiłby rzeczywistą liczbę tam, gdzie dziś stoi dwadzieścia rzędów wielkości.

Przeczytaj karty źródłowe. Interferometr z recyklingiem na 100 megaherców (po angielsku)Wnęka mikrofalowa o parametrach ADMX (po angielsku)ARCADE 2, odczytany na nowo (po angielsku)Detektor Li–Bakera (po angielsku)Gaser (po angielsku)

---

Kolejne pomiary

Próba rozpędzania powinna z góry określać tempo narastania obrotów i przewidywaną zmianę ciężaru. W badaniu spinów jądrowych eksperyment w stylu Alzofona, przy kontrolowanej temperaturze, powinien ustalić, czy zmiana ciężaru się utrzymuje.

Źródła

Źródła pierwotne - programy

• G. V. Stephenson (2026), "Stimulated Emission of Gravitational Waves via Dissimilar Superconducting Josephson Junctions," J. High Energy Phys. Gravit. Cosmol. 12(1), 585-605, doi:10.4236/jhepgc.2026.121029 - gaser, z materiałami, częstotliwością, polaryzacją i pierwszym testem. Pełny tekst na karcie źródła (po angielsku). (Otwarta licencja, CC BY 4.0.)
• N. Li & D. Torr (1991), "Effects of a gravitomagnetic field on pure superconductors," Phys. Rev. D 43, 457; (1992) Phys. Rev. B 46, 5489 - propozycja wzmocnienia.
• E. Podkletnov & R. Nieminen (1992), "A possibility of gravitational force shielding by bulk YBa2Cu3O7-x superconductor," Physica C 203, 441 - recenzowane źródło (późniejszy preprint z 1997 roku został wycofany).
• E. Podkletnov & G. Modanese (2001), "Impulse gravity generator...," arXiv:physics/0108005 / physics/0209051. Pełny tekst na karcie źródła. (Pobrane.)

Prawdziwy grawitomagnetyzm - miarka (poza korpusem źródeł)

• B. Mashhoon (2003), "Gravitoelectromagnetism: a brief review," arXiv:gr-qc/0311030 - GEM to prawdziwa teoria względności w słabym polu; pole w skali laboratorium jest rzędu 1e-20 głoszonych efektów.
• C. Everitt et al. (2011), "Gravity Probe B: Final Results...," Phys. Rev. Lett. 106, 221101 - zmierzone wleczenie układów odniesienia o maleńkim przewidywanym rozmiarze.

Gdzie przepracowana jest fizyka

• M. Tajmar et al. (2006-2011): Experimental Detection of the Gravitomagnetic London Moment (arXiv:gr-qc/0603033), Search for Frame-Dragging-Like Signals Close to Spinning Superconductors (arXiv:0707.3806) - wczesny sygnał, a potem runda z 2007 roku, w której zespół zestawia własne liczby z Gravity Probe B i donosi, że porównanie odrzuca wszystkie opublikowane modele efektu, łącznie z jego własną wcześniejszą hipotezą. (Pobrane.)
• Niezależne przebiegi Podkletnova: Woods, Helme, Cooke & Caldwell (2001), AIAA 2001-3363; Hathaway, Cleveland & Bao (2003), Physica C 385, 488 - nie zmierzono żadnej zmiany wagi. To one ustalają wielkość, którą musi pobić prawdziwy efekt.

Jak wygląda replikacja: pozytywne doniesienia tworzą cienką grupkę, a najlepiej oprzyrządowane przebiegi nie zmierzyły niczego. Wątki z 2026 roku odpowiadają zmienną, której nikt nie przeskanował - tempem rozpędzania - i to właśnie czyni sporny efekt znów sprawdzalnym.