W minutę

Ruth Gregory i Raymond Laflamme badają małe zaburzenia czarnych strun i bran, niskoenergetycznych rozwiązań teorii strun. W czterech wymiarach czarne dziury są stabilne i osiągają stan określony przez masę, ładunek i moment pędu. W ujęciu kwantowym czarne dziury zachowują się zupełnie inaczej, jak układy termiczne, w których pole powierzchni horyzontu pełni rolę entropii. Dla nienaładowanych czarnych strun znajdują niestabilne mody w pewnym zakresie częstotliwości i długości fal w dodatkowych wymiarach. Kompaktyfikacja dodatkowych wymiarów poniżej najkrótszej niestabilnej długości fali usuwa niestabilność, więc duże astrofizyczne czarne dziury pozostają nietknięte. Omawiają też, co ta niestabilność oznacza dla hipotezy kosmicznej cenzury Penrose’a, według której osobliwości pozostają ukryte.

Black strings and p-branes are unstable