W minutę

Dennis Letts i Peter Hagelstein wychodzą od teorii, która pokazuje, że wakancje w deuterku palladu mogą mieścić cząsteczkowy D2, uważany za niezbędny dla nadmiarowego ciepła Fleischmanna i Ponsa. Badacze z tej dziedziny są pewni, że efekt nadmiarowego ciepła Fleischmanna i Ponsa jest rzeczywisty i nowy. W pierwotnym eksperymencie wakancje te powstały prawdopodobnie przez przypadkowe współosadzanie przy wysokim nasyceniu. Wskazuje to na eksperymenty z kontrolowanym współosadzaniem palladu, takie jak eksperyment Szpaka. Trudność w powtórzeniu pracy Szpaka przypisują niskiemu nasyceniu palladu deuterem. Ich zmodyfikowany protokół prowadzi współosadzanie przy większej gęstości prądu i mniejszym stężeniu chlorku palladu, a wszystkie dotychczasowe próby dały wyniki pozytywne, mierzone kalorymetrią Seebecka.

Modified Szpak Protocol for Excess Heat