The Spacetime Metric

Profil

Steve K. Lamoreaux

Profesor fizyki na Uniwersytecie Yale

Lamoreaux opracowuje precyzyjne eksperymenty dotyczące sił Casimira, ultrazimnych neutronów i poszukiwania aksjonowej ciemnej materii. Jego prace nad efektem Casimira obejmują pomiary za pomocą wahadła skrętnego oraz wspólne badanie wkładów termicznych do przyciągania między powierzchniami złota. Eksperymenty te porównują zmierzone siły z przewidywaniami zależnymi od odpowiedzi materiału, odległości i poprawek elektrostatycznych.

Afiliacje

  • Yale University, Department of Physics

Kanały

Bibliografia

Obecność w bibliografii nie oznacza autorstwa. Informacje o autorstwie i udziale podano osobno.

Opublikowane wpisy bibliograficzne: 2. Wyświetlane wpisy 1–2 z 2.

  1. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 1997

    Demonstration of the Casimir Force in the 0.6 to 6 μm Range

    1. S. K. Lamoreaux(Autorstwo)

    W 1997 roku S. K. Lamoreaux zmierzył siłę Casimira między zakrzywionym przewodnikiem a płaską płytką za pomocą wahadła skrętnego, przy odległościach 0,6–6 mikrometrów. Artykuł podawał zgodność z teorią na poziomie około pięciu procent. Errata z 1998 roku poprawiła obliczenia skończonej przewodności oraz lokalną krzywiznę soczewki. Zachowała pierwotne dane, zmieniła krzywe teoretyczne i podała pięcioprocentową zgodność dla obliczeń dotyczących miedzi. Ponowna analiza z 2010 roku zaproponowała dodatkową poprawkę wynikającą z fluktuacji odległości, których pierwotnie nie zmierzono; surowe dane nie były już dostępne. Autor wyraźnie zastrzegł, że ten możliwy efekt systematyczny nie potwierdza modelu Drudego ani nie obala modelu plazmowego.

  2. Pozycja ujęta w bibliografii

    Praca naukowa · 2011

    Observation of the thermal Casimir force

    1. A. O. Sushkov(Autorstwo)
    2. W. J. Kim(Autorstwo)
    3. D. A. R. Dalvit(Autorstwo)
    4. S. K. Lamoreaux(Autorstwo)

    Sushkov, Kim, Dalvit i Lamoreaux opisują doświadczalną obserwację termicznej siły Casimira, wywołanej termicznymi, a nie kwantowymi fluktuacjami pola elektromagnetycznego. Wcześniejsze pomiary nie rozstrzygnęły, czy model Drudego, czy model plazmowy poprawnie opisuje niskoczęstotliwościową odpowiedź dielektryczną. Zmierzyli przyciąganie między płaską a sferyczną złotą płytą przy odległościach od 0.7 µm do 7 µm, uwzględniając siłę elektrostatyczną od łat potencjału na powierzchniach. Dane wykazują doskonałą zgodność, ze zredukowanym χ2 równym 1.04, z siłą Casimira według modelu Drudego, obejmującą siłę termiczną w 300 K. Siła termiczna przeważa nad kwantową powyżej 3 µm, a model plazmowy zostaje wykluczony w całym zmierzonym zakresie.