Spacetime Metric — Season 1 — 09-puthoff-haisch-rueda-program

Transcript (pl) — translated from the English narration; the video is narrated in English.

Pchnij stojący samochód.

Nie tak mocno, żeby go ruszyć.

Tylko na tyle, żeby poczuć, jak napiera z powrotem.

Samochód nie żyje.

Nie stawia ci aktywnie oporu.

Nie wie, że tam jesteś.

A jednak, kiedy go pchasz, coś napiera z powrotem.

Newton nazwał to coś masą bezwładną samochodu.

Zapisał to w 1687 roku w drugiej ze swoich trzech zasad i ta reguła działa wszystkim, na każdym samochodzie, od trzech stuleci.

Siła równa się masa razy przyspieszenie.

Im większy samochód, tym mocniej pchasz przy tej samej zmianie prędkości.

Ale Newton nigdy nie powiedział dlaczego.

Dał regułę.

Nigdy nie dał mechanizmu.

Przez trzy stulecia roboczym założeniem było, że bezwładność jest po prostu własnością materii — że masa po prostu jest czymś, co rzeczy mają, tak jak jabłko ma kolor.

Nikt nie pyta, skąd bierze się czerwień jabłka.

Po prostu jest czerwone.

W 1994 roku trzech uznanych badaczy — astrofizyk z Lockheeda, elektrotechnik z Cal State Long Beach i wykształcony w Stanfordzie fizyk prowadzący prywatny instytut badawczy w Austin — opublikowało w Physical Review A pracę, która zadała pytanie pominięte przez Newtona.

Skąd bierze się to napieranie z powrotem.

I zaproponowali odpowiedź, która — jeśli jest trafna — zmienia to, czym jest masa.

Odpowiedź brzmiała: napieranie, które czujesz, pchając samochód, nie bierze się z samochodu.

Bierze się z próżni, przez którą samochód się porusza.

To jest wykład dziewiąty.

Program Puthoffa-Haischa-Ruedy.

Bezwładność jako siła reakcji próżni.

Wykład 8 zostawił nas w bardzo konkretnym miejscu.

Przeszliśmy przez przepowiednię Hendrika Casimira z 1948 roku — opublikowaną w Proceedings of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences, tom 51, strona 793 — że dwie równoległe nienaładowane metalowe płytki w próżni powinny się przyciągać.

Casimir wyprowadził tę siłę prostym, ale radykalnym ruchem.

Policzył elektromagnetyczne mody próżni, które mieszczą się między płytkami, policzył mody mieszczące się na zewnątrz i zauważył, że na zewnątrz jest ich więcej niż w środku.

Próżnia w jego obrazie nie jest niczym.

To morze kwantowomechanicznych drgań punktu zerowego, po jednym na każdy mod pola elektromagnetycznego.

Dwie płytki w próżni tłumią mody, które się między nie nie mieszczą; mody zewnętrzne wywierają więc większe ciśnienie niż wewnętrzne i płytki zostają dopchnięte do siebie.

Potem przeszliśmy przez pomiar Marcusa Sparnaaya z 1958 roku w Philips Research Laboratories — opublikowany w Physica, tom 24, strona 751 — który dał pierwszą eksperymentalną przesłankę, że siła Casimira jest realna, choć Sparnaay był uczciwy co do swoich słupków błędów: mógł tylko powiedzieć, że jego pomiar nie jest sprzeczny z przepowiednią Casimira.

Potem przeszliśmy przez pomiar Steve'a Lamoreaux z 1997 roku na University of Washington, opublikowany w Physical Review Letters, tom 78, strona 5, który wykorzystał aparaturę z wahadłem skrętnym w skali mikrona i potwierdził przepowiednię Casimira z dokładnością około 5%.

To eksperyment, który zamknął sprawę tego, czy siła Casimira istnieje.

Istnieje.

Jest mierzalna.

Próżnia ma strukturę, a ta struktura ma makroskopowe konsekwencje.

A teraz rzecz, która liczy się dzisiaj.

Efekt Casimira to najczystsza makroskopowa demonstracja, że próżnia kwantowa nie jest bezwładna.

To dowód wykonalności, że mody punktu zerowego pola elektromagnetycznego niosą realne, mierzalne konsekwencje fizyczne, gdy zmieniają je warunki brzegowe.

I to właśnie ten dowód wykonalności — zmierzony najpierw na płytkach w skali mikrona przez uznanego eksperymentatora w czasopiśmie pierwszej ligi — daje programowi Puthoffa-Haischa-Ruedy grunt pod nogami.

Bo program Puthoffa-Haischa-Ruedy bierze wynik Casimira i zadaje dużo większe pytanie.

Jeśli próżnia wywiera mierzalne ciśnienie na dwie statyczne metalowe płytki, to co wywiera na obiekt w ruchu?

A konkretniej — co wywiera na obiekt przyspieszający?

To pytanie zamienia się w hipotezę bezwładności.

Tam dziś idziemy.

Physical Review A, tom 49, zeszyt 2, strony od 678 do 694.

Luty 1994.

Praca nosi tytuł „Inertia as a zero-point-field Lorentz force".

Autorzy, po kolei: Bernard Haisch, Alfonso Rueda, Harold Puthoff.

Przedstawię dorobek każdego z nich, bo instytucjonalna waga tej pracy jest częścią tego, jak się ją czyta.

Bernard Haisch — doktorat z astronomii, University of Wisconsin–Madison, 1975.

Staż podoktorski w Joint Institute for Laboratory Astrophysics w Boulder.

Kariera w Solar and Astrophysics Laboratory w Lockheed Martin w Palo Alto.

Zastępca dyrektora Center for Extreme Ultraviolet Astrophysics na UC Berkeley.

Ponad 130 recenzowanych prac w Astrophysical Journal, Astronomy & Astrophysics i pokrewnych miejscach — głównie o koronach i chromosferach gwiazd.

Redaktor naukowy Astrophysical Journal w latach 1993-2002.

Innymi słowy: głównonurtowy astrofizyk z odpowiedzialnością redakcyjną w jednym z flagowych czasopism dziedziny w czasie, gdy współtworzył pracę o bezwładności.

Alfonso Rueda — doktorat z fizyki, Yale University.

Profesor elektrotechniki na California State University, Long Beach.

Starszy autor późniejszych prac dopracowujących — Physics Letters A w 1998, Foundations of Physics w 1998, Annalen der Physik w 2005 — odpowiadających na krytykę recenzencką wyprowadzenia z 1994 roku.

Harold Puthoff — doktorat z elektrotechniki, Stanford, 1967, u promotora Richarda Pantella; współautor z Pantellem podręcznika Wiley Fundamentals of Quantum Electronics z 1969 roku.

Jego strumień publikacji w Physical Review A i Physical Review E o fizyce próżni ciągnie się od 1989 roku do dziś.

Dyrektor Institute for Advanced Studies at Austin od 1985 roku.

Prezes i dyrektor generalny EarthTech International od 1991 roku.

Spotkaliśmy go już w wykładzie 1.

Trzech uznanych badaczy, trzy recenzowane domy instytucjonalne, jedna praca w Physical Review A.

A teraz: co ta praca mówi.

W jednym zdaniu.

Bezwładność — opór, który czujesz, pchając coś — nie jest wewnętrzną własnością materii.

Jest, w ich propozycji, siłą reakcji.

Konkretnie: elektromagnetyczną siłą reakcji.

Siłą reakcji, którą czujesz, przyspieszając naładowaną cząstkę przez pole punktu zerowego próżni elektromagnetycznej.

Rozłóżmy to powoli, bo każde słowo tu waży.

Kiedy pchasz spoczywającą naładowaną cząstkę, pole punktu zerowego próżni elektromagnetycznej jest wokół niej w równowadze.

Ta sama gęstość modów ze wszystkich stron.

Żadnej wypadkowej siły od próżni.

Kiedy cząstka przyspiesza, ta równowaga się łamie.

Przyspieszający ładunek widzi, w swoim chwilowym układzie, niesymetryczny rozkład promieniowania punktu zerowego — więcej gęstości energii nadchodzi z kierunku przyspieszenia niż od tyłu.

Ta asymetria, jak dowodzili Haisch, Rueda i Puthoff, daje na cząstkę wypadkową siłę Lorentza, skierowaną przeciwnie do kierunku jej przyspieszenia.

Ta skierowana wstecz siła to jest to, co od trzech stuleci nazywamy bezwładnością.

W ich wyprowadzeniu masa bezwładna cząstki wychodzi proporcjonalna do całki, po wszystkich modach próżni, z energii, którą każdy mod wnosi do tej niesymetrycznej reakcji.

Matematyka nie jest trywialna — oryginalna praca z 1994 roku to szesnaście stron elektrodynamiki stochastycznej i analizy w układzie Rindlera.

Ale twierdzenie fizyczne ściska się do jednego zdania: bezwładność jest siłą reakcji próżni kwantowej na przyspieszającą materię.

Oto sprawdzian, czy to twierdzenie do ciebie dotarło.

Druga zasada Newtona, siła równa się masa razy przyspieszenie, wychodzi z ich wyprowadzenia jako wynik pochodny, a nie jako założenie wyjściowe.

Zaczynają od elektronów oddziałujących z polem punktu zerowego.

Wyprowadzają zależność siła równa się masa razy przyspieszenie.

Wyprowadzają wyrażenie na to, czym jest masa — mianowicie pewną całkę po widmie energii punktu zerowego i po sprzężeniu cząstki z tym widmem.

Newton, w ich ramach, miał rację co do reguły i milczał o mechanizmie.

Oni proponują mechanizm.

Jeszcze jedno o pracy z 1994 roku, bo to ważne dla tego, jak dziś czytamy całą resztę.

Ta praca jest, w ich ujęciu, wyprowadzeniem — nie pomiarem.

Wyprowadzili wyrażenie na masę bezwładną.

Nie zmierzyli masy bezwładnej.

Sygnatura eksperymentalna, którą zaproponowali — wrócimy do niej w sekcji 7 — to to, jak musi wyglądać widmo promieniowania punktu zerowego, żeby wyprowadzenie bezwładności dawało prawidłowo prawo Newtona.

Praca z 1994 roku to kawałek fizyki teoretycznej w czasopiśmie teoretycznym pierwszej ligi.

To nie jest demonstracja inżynierska.

Musimy uważać na to rozróżnienie przez cały czas.

Jest pewne pomieszanie, które popularna prasa fizyczna robi rutynowo przy tym temacie, i chcę je uciąć wprost, zanim pójdziemy dalej.

To pomieszanie brzmi: czy bozon Higgsa, odkryty w CERN w 2012 roku, już nie tłumaczy masy?

Po co nam hipoteza o sile reakcji próżni, skoro mamy pole Modelu Standardowego, które nadaje cząstkom masę?

Odpowiedź brzmi: mechanizm Higgsa i pytanie o masę bezwładną nie dotyczą tego samego.

Pole Higgsa nadaje masę spoczynkową cząstkom elementarnym.

Mówi, że cząstki fundamentalne — elektron, kwarki, bozony W i Z, które we wszechświecie bez pola Higgsa byłyby bezmasowe — nabywają masę spoczynkową, sprzęgając się z polem Higgsa wypełniającym przestrzeń.

Higgs to piękny i dziś eksperymentalnie potwierdzony kawałek fizyki.

Tłumaczy, dlaczego elektron ma taką masę spoczynkową, jaką ma.

Ale Higgs nie tłumaczy masy bezwładnej obiektu złożonego.

Higgs nie tłumaczy, dlaczego piłka baseballowa — zrobiona głównie z nukleonów, która większość masy bierze z chromodynamicznej energii wiązania tych nukleonów, a nie z nadanych przez Higgsa mas spoczynkowych kwarków — dlaczego ta piłka, kiedy ją pchasz, napiera z powrotem.

Higgs na to pytanie milczy.

To nie jest pytanie, które się Higgsowi zadaje.

Puthoff, Haisch i Rueda mówią o tym wprost w pracy z 1994 roku i w późniejszej literaturze.

Ich hipoteza dotyczy bezwładności w sensie, w jakim rozumiał ją Newton — oporu obiektu złożonego wobec przyspieszania.

Nie konkuruje z Higgsem.

To propozycja dotycząca innego pytania fizycznego.

Model Standardowy zostawia pytanie o bezwładność obiektów złożonych w większości bez odpowiedzi.

Program Puthoffa-Haischa-Ruedy to jedna próba — próba mniejszościowego programu badawczego — żeby się nim zająć.

Powiem ci uczciwie, czym ten wykład jest, a czym nie jest.

Ten wykład dotyczy recenzowanej propozycji mniejszościowego programu badawczego — a nie głównonurtowego wyniku konsensusu.

Propozycja jest opublikowana w Physical Review A.

Autorzy mają dorobek.

Waga instytucjonalna jest prawdziwa.

I ta propozycja ma krytyków w tym samym czasopiśmie, i nie jest poglądem konsensusu głównonurtowej fizyki teoretycznej.

Będziemy trzymać oba te fakty naraz.

Nie zlepimy ich w jeden.

Osiem lat po pracy o bezwładności z 1994 roku Puthoff opublikował drugą pracę, która zrobiła dla grawitacji to, co pierwsza próbowała zrobić dla bezwładności.

Praca ukazała się w 2002 roku w czasopiśmie Foundations of Physics, tom 32, strony od 927 do 943.

Nosi tytuł „Polarizable-Vacuum (PV) Approach to General Relativity".

Podejście polaryzowalnej próżni — w skrócie „PV" — proponuje, że grawitację, tak jak zapisał ją Einstein, da się przeinterpretować jako efekt refrakcyjny próżni kwantowej, której przenikalność elektryczna i magnetyczna zmieniają się z miejsca na miejsce.

Lokalna przenikalność elektryczna i magnetyczna nie są w tym obrazie ustalonymi stałymi.

To własności próżni, które odpowiadają na obecność masy i energii.

Tam, gdzie jest masa, próżnia jest spolaryzowana.

Światło zwalnia.

Zegary chodzą wolniej.

Linijki się kurczą.

Tensor metryczny, który zbudowaliśmy w wykładach 1, 2 i 3 — lokalna reguła odległości — jest w PV obiektem pochodnym.

Wyprowadzonym z lokalnych własności refrakcyjnych leżącej pod spodem próżni.

Jest tu historyczny precedens, który chcę zaznaczyć, bo ma znaczenie dla umiejscowienia tego twierdzenia.

W 1957 roku Robert Dicke w Princeton — w pełni głównonurtowy fizyk, wykładowca w jednym z najczęściej cytowanych wydziałów fizyki na świecie — opublikował w Reviews of Modern Physics analizę tego, jak ogólną teorię względności można przeformułować jako teorię światła poruszającego się w ośrodku o zmiennym współczynniku załamania.

Ujęcie Dicke'a nie wyparło Einsteinowskiego; standardowe sformułowanie tensorowo-geometryczne pozostało językiem powszechnym ogólnej teorii względności przez następne pół wieku.

Ale precedens Dicke'a ma znaczenie.

Pomysł przełożenia OTW na teorię ośrodka refrakcyjnego nie został wymyślony przez Puthoffa w 2002 roku.

Puthoff przedłużał nić, która była częścią głównonurtowej literatury od połowy dwudziestego wieku.

To, co Puthoff dodał w 2002 roku, to konkretna struktura matematyczna — zestaw równań konstytutywnych dla polaryzowalnej próżni, który w granicy słabego pola oddaje standardowy wynik Schwarzschilda, a rozchodzi się ze standardowymi przepowiedniami OTW w granicy bardzo silnego pola (na przykład blisko horyzontu).

Zgodność w słabym polu to test, który musi zdać.

Uznani zwolennicy PV twierdzą, że go zdaje.

Uznani krytycy PV twierdzą, że rozbieżności w silnym polu są problemem — model zdaje łatwe testy właśnie dlatego, że tak go zbudowano, a trudniejsze testy z fizyki czarnych dziur i generacji fal grawitacyjnych albo oddają trywialnie odpowiedzi standardowej OTW, albo rozchodzą się w sposób, którego nie sprawdzono starannie.

Powiem precyzyjnie, co praca o polaryzowalnej próżni twierdzi, a czego nie.

Twierdzi tyle: że istnieje matematyczne przeformułowanie ogólnej teorii względności, w którym metryka jest wielkością pochodną, a nie fundamentalnym obiektem geometrycznym, i w którym polem leżącym pod spodem jest próżnia, której własności refrakcyjne zależą od lokalnej masy-energii.

Nie twierdzi, że ktokolwiek zainżynierował przenikalność elektryczną albo magnetyczną próżni.

Nie twierdzi, że ktokolwiek zademonstrował efekt grawitacyjny wywołany zewnętrzną zmianą własności refrakcyjnych próżni.

Praca z 2002 roku jest przeformułowaniem teoretycznym.

Pytanie inżynierskie — czy da się zadziałać na przenikalność próżni tak, by dać mierzalny efekt grawitacyjny albo bezwładnościowy — to pytanie badawcze, które ta praca stawia.

Praca z 2002 roku na nie nie odpowiada.

Widzisz, mam nadzieję, dlaczego praca o PV i praca HRP o bezwładności z 1994 roku siedzą naturalnie obok siebie.

Obie proponują, że dwa fundamenty fizyki — bezwładność i grawitacja — są efektami reakcji leżącej pod spodem ustrukturyzowanej próżni.

Obie są propozycjami mniejszościowego programu badawczego w recenzowanych czasopismach.

I obie są, w technicznym sensie, którego używa Puthoff, teoretycznym rusztowaniem dla tego, co nazywa agendą badawczą inżynierii próżni.

Przejdę do tego dalej.

Wyrażenie „inżynieria próżni" wychodzi z programu Puthoffa z lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych.

Ta myśl ma czyste sformułowanie.

Jeśli metryka jest wielkością pochodną, wyprowadzoną z lokalnych własności próżni kwantowej, to w zasadzie — przy właściwych warunkach brzegowych — na lokalne własności próżni da się zadziałać.

A jeśli na próżnię da się zadziałać, to lokalna metryka jest — na jakimś poziomie fizyki, do którego jeszcze nie umiemy sięgnąć — inżynierowalna, a nie tylko opisywalna.

To jest ta agenda badawcza.

Ma określony dom instytucjonalny.

Institute for Advanced Studies at Austin, założony przez Puthoffa w 1985 roku.

EarthTech International, komercyjna firma badawcza, którą prowadzi jako prezes i dyrektor generalny od 1991 roku.

Obie z siedzibą w Austin w Teksasie.

Obie publikują raporty techniczne, obie finansują i prowadzą prace eksperymentalne nad energią próżni i grawitacją.

Zapis publikacyjny EarthTech z trzydziestu pięciu lat biegnie przez Physical Review A, Physical Review E, Foundations of Physics, JBIS, Annalen der Physik i sąsiednie czasopisma.

Instytucjonalna waga tego programu jest prawdziwa.

Ta agenda przyciągnęła też uwagę instytucji po stronie obronnej.

Przejdę przez to starannie, bo to dokładnie miejsce, w którym popularne relacje zwykle mieszają rzeczy, które trzeba rozdzielić.

Od końca lat osiemdziesiątych i przez lata dwutysięczne Air Force Research Laboratory i Defense Intelligence Agency zamawiały serię przeglądów literatury — nazywanych czasem Defense Intelligence Reference Documents, czyli DIRD — na tematy obejmujące energię próżni, polaryzowalną próżnię, przechodnie tunele czasoprzestrzenne, ujemną gęstość energii i przełomowy napęd.

Kilka z tych dokumentów przeglądowych napisał albo współtworzył Eric W.

Davis, wtedy w EarthTech International, a kilka cytowało przeformułowanie polaryzowalnej próżni Puthoffa, wyprowadzenie bezwładności Haischa-Ruedy-Puthoffa i szerszą literaturę pola punktu zerowego.

W latach 2008-2012 Defense Intelligence Agency finansowała Advanced Aerospace Weapon System Application Program — kontrakt AAWSAP — który zamówił trzydzieści osiem DIRD-ów na podobny zestaw tematów.

AAWSAP był prawdziwym kontraktem finansowanym przez DIA; DIRD-y były prawdziwymi dokumentami; kilka z nich jest dziś w domenie publicznej dzięki ujawnieniom w trybie FOIA.

Oto rozróżnienie, co do którego chcę być bardzo jasny.

Sfinansowane badanie to nie to samo co poparcie establishmentu.

AAWSAP był kontraktem; DIRD-y są przeglądami literatury; przeglądy literatury streszczają program badawczy, nie potwierdzają go.

Zamówienie przez Defense Intelligence Agency przeglądu literatury o inżynierii próżni to instytucjonalna uwaga.

To nie jest instytucjonalne potwierdzenie, że inżynieria próżni działa.

DIRD o polaryzowalnej próżni z 2010 roku jest dowodem, że DIA w 2010 roku uznała temat za wart płatnego przeglądu.

Nie jest dowodem, że leżącą pod spodem fizykę zademonstrowano.

Mówię o tym konkretnie, bo popularne relacje o tych programach rutynowo zlepiają sfinansowane badanie z poparciem.

Wykłady SME tego nie zrobią.

Kiedy dojdziemy do wykładu 10 — patentów Salvatore'a Paisa, gdzie pytanie o poświadczenie instytucjonalne robi się dużo ostrzejsze — to samo rozróżnienie będzie nośne.

Sfinansowane badanie, patent poświadczony przez dyrektora technicznego Marynarki i efekt zademonstrowany przez niezależną grupę to trzy różne poziomy wagi instytucjonalnej.

Trzeba je trzymać osobno.

Oddam teraz głos Puthoffowi, w jego opublikowanym głosie, na temat samego ujęcia programu badawczego.

Akapit, który następuje, jest sparafrazowany w duchu jego opublikowanego stanowiska — głównie z pracy z 2002 roku w Foundations of Physics i z prac z 1989 roku w Physical Review A — i tak jest oznaczony w dokumencie z cytowaniami.

To nie jest dosłowny cytat blokowy z żadnej pojedynczej pracy Puthoffa.

Ujęcie, które chcę przedstawić, brzmi tak.

Istnieje program badawczy — otwarty, dobrze określony, formalnie publikowany w recenzowanych czasopismach od czterech dekad — który traktuje próżnię kwantową jako ustrukturyzowany byt fizyczny, a nie bezwładne tło.

W tym programie metryka ogólnej teorii względności jest wielkością pochodną.

Wyprowadza się ją z lokalnych własności refrakcyjnych próżni: z jej przenikalności elektrycznej, z jej przenikalności magnetycznej i z tego, jak te zmieniają się w odpowiedzi na obecność masy i energii.

Bezwładność, w tym samym programie, jest siłą reakcji.

Opór, jaki wykazuje obiekt złożony, gdy go przyspieszasz, jest w naszym wyprowadzeniu z 1994 roku elektromagnetyczną reakcją pola punktu zerowego próżni na niesymetryczną strukturę modów, którą przyspieszony ładunek napotyka we własnym układzie.

To nie są twierdzenia zamknięte.

To twierdzenia programu badawczego.

Każde jest otwarte w literaturze, każde opublikowane w recenzowanym miejscu, każde ma krytyków w tym samym miejscu.

Pytanie, które stawia ten program, nie brzmi, czy standardowe sformułowanie ogólnej teorii względności jest błędne — brzmi, czy metryka, jako obiekt pochodny, jest w zasadzie czymś, na co da się zadziałać, działając na leżącą pod spodem próżnię.

To jest to pytanie.

Program nie ma jeszcze odpowiedzi.

Ma czterdzieści lat recenzowanych publikacji o ramach, w których to pytanie można zadać.

Dwie rzeczy o tym, co przed chwilą usłyszałeś.

Po pierwsze, ten akapit jest parafrazą — jest w duchu opublikowanego stanowiska Puthoffa, czerpie z pracy o PV z 2002 roku i z jego prac z 1989 roku w Physical Review A, nie jest przepisany z jednego źródła.

Ta konwencja jest ta sama, której użyliśmy w wykładzie 1, i jest udokumentowana w pliku z cytowaniami do tego wykładu.

Po drugie, ujęcie z tego akapitu jest tym, co zakwestionują głównonurtowi krytycy programu.

To kwestionowanie nie polega na zaprzeczaniu, że te prace istnieją, ani na zaprzeczaniu, że autorzy mają dorobek.

Bierze się z ostrzejszego pytania o to, co recenzowana publikacja właściwie ustala.

I tam teraz idziemy.

Sceptyczny głos głównonurtowej fizyki, który zestawimy z ujęciem programu badawczego, jest ten sam, który słyszeliśmy w wykładzie 1.

Sabine Hossenfelder.

Doktorat z fizyki teoretycznej, Uniwersytet Goethego we Frankfurcie.

Stanowiska badawcze i wykładowcze w Perimeter Institute, Nordicie i Frankfurt Institute for Advanced Studies.

Autorka Lost in Math (Basic Books, 2018) i Existential Physics (Viking, 2022).

Blog Backreaction nieprzerwanie od 2006 roku; kanał na YouTube „Science Without the Gobbledygook" z około 1,3 miliona subskrybentów w połowie 2026 roku.

Hossenfelder nie opublikowała długiego wpisu na Backreaction poświęconego konkretnie wyprowadzeniu bezwładności Haischa-Ruedy-Puthoffa ani pracy Puthoffa o PV.

Zrobimy więc starannie tę rzecz z dyscypliną wobec źródła.

Akapit HOSSENFELDER, który następuje, jest sparafrazowany w duchu jej opublikowanego stanowiska wobec twierdzeń mniejszościowych programów badawczych w fizyce — stanowiska, które wykładała wielokrotnie we wpisach na Backreaction z 2020 i 2022 roku o napędach warp oraz w Lost in Math.

Dosłowne zdanie, którego użyjemy, to to, którego użyliśmy już w wykładzie 1 — jej najczystsze pojedyncze zdanie o różnicy między matematycznym a fizycznym — a reszta jest parafrazą, oznaczoną.

Każda czasoprzestrzeń spełni równania ogólnej teorii względności, o ile założysz odpowiednie rozkłady masy i energii.

Prawdziwe pytanie brzmi, czy wymagane rozkłady są fizycznie rozsądne.

To zdanie chcę zastosować, bardzo precyzyjnie, do programu Puthoffa-Haischa-Ruedy.

Recenzowana publikacja w Physical Review A ustala, że praca przeszła recenzję redakcyjną i recenzencką w tym czasopiśmie.

Nie ustala, że jej twierdzenia są przyjęte przez szerszą społeczność fizyków teoretycznych.

Nie ustala, że te ramy wyparły standardowe rozumienie bezwładności.

Nie ustala, że eksperymenty potwierdziły przepowiednie tych ram.

Recenzja jest warunkiem koniecznym, by twierdzenie potraktowano w fizyce poważnie.

Nie jest warunkiem wystarczającym, by było prawdziwe.

Wyprowadzenie Haischa-Ruedy-Puthoffa z 1994 roku zostało opublikowane.

Zostało też skrytykowane — w tym samym czasopiśmie — przez Daniela C.

Cole'a i innych, którzy dowodzą, że wyprowadzenie oparte na asymetrii układu Rindlera zawiera założenia mniej niewinne, niż przedstawiała je oryginalna praca.

Geoffrey K.

Praca Little'a z 2009 roku w Physical Review A, tom 79, strona 012114, to najczęściej cytowana analiza krytyczna: dowodzi, że oryginalne wyprowadzenie z 1994 roku nie potrafi odtworzyć obserwowanej równoważności masy bezwładnej i grawitacyjnej bez dalszych założeń, których program początkowo nie bronił.

Tak właśnie ma działać mniejszościowy program badawczy w otwartej literaturze: program publikuje, krytycy publikują, program odpowiada, krytycy odpowiadają znowu.

Program Puthoffa-Haischa-Ruedy przeszedł część tego cyklu — praca Ruedy i Haischa w Physics Letters A z 1998 roku, praca Haischa, Ruedy i Dobynsa w Annalen der Physik z 2001 roku i praca Ruedy i Haischa w Annalen der Physik z 2005 roku to wszystko odpowiedzi na krytykę po 1994 roku.

Cykl nie jest zamknięty.

Jest też kontekst, którym program musi się zająć, a który popularne relacje zwykle pomijają.

Problem stałej kosmologicznej.

Jeśli weźmiesz gęstość energii punktu zerowego próżni elektromagnetycznej, scałkowaną do jakiegokolwiek nadfioletowego obcięcia, które wydaje się fizycznie rozsądne — powiedzmy do skali Plancka, ale naprawdę gdziekolwiek w promieniu trzydziestu rzędów wielkości od niej — dostajesz gęstość energii, która wstawiona z powrotem do równań Einsteina jako wkład do stałej kosmologicznej przewiduje wszechświat, który powinien był zwinąć się w mikroskopijną kulkę albo rozerwać na strzępy rozszerzającej się czasoprzestrzeni w czasie dużo krótszym niż czternaście miliardów lat.

Obserwowana stała kosmologiczna jest realną liczbą i jest jakieś 120 rzędów wielkości mniejsza, niż przewiduje naiwny rachunek punktu zerowego.

To najgorsza ilościowa rozbieżność między teorią a obserwacją w całej fizyce.

Jest realna.

Nie została rozwiązana.

To ograniczenie, którym musi zająć się każde ramy traktujące energię punktu zerowego próżni jako fizycznie czynną.

Odpowiedź programu Puthoffa-Haischa-Ruedy na problem stałej kosmologicznej brzmi z grubsza tak: energia punktu zerowego próżni nie grawituje tak, jak przewidywałyby naiwna kwantowa teoria pola plus ogólna teoria względności, bo w tym programie próżnia sprzęga się z materią elektromagnetycznie, a nie grawitacyjnie.

Pełne kasowania w stylu Casimira przy liczeniu modów nie pozwalają próżni działać jak rozbiegana stała kosmologiczna.

Głównonurtowa krytyka tej odpowiedzi mówi, że tego samego mechanizmu kasowania nie wyprowadzono z pierwszych zasad w sposób, który głównonurtowa społeczność fizyków teoretycznych uznałaby za przekonujący — i że dopóki tak się nie stanie, ramy tego programu pozostają w napięciu ze standardowym traktowaniem energii próżni w kwantowej teorii pola.

Tak wygląda mniejszościowy program badawczy widziany z głównego nurtu.

Prace istnieją.

Dorobek jest prawdziwy.

Domy instytucjonalne są prawdziwe.

I program jest w napięciu z niektórymi najgłębszymi otwartymi problemami dziedziny, odpowiedź na te napięcia nie została szeroko przyjęta, a cytowalność prac programu poza jego własną społecznością jest — mierząc uczciwie — niska.

Co liczyłoby się jako dowód za tym programem albo przeciw niemu?

Przynajmniej trzy rzeczy.

Raz: bezpośrednia sygnatura eksperymentalna przewidzianego niesymetrycznego widma punktu zerowego w układzie Rindlera — czyli pomiar, w układzie przyspieszonym, widma promieniowania próżni, którego wymaga wyprowadzenie z 1994 roku.

O ile wiem, takiego pomiaru nie wykonano.

Dwa: wyprowadzenie ram tego programu z bardziej fundamentalnego punktu wyjścia — na przykład z elektrodynamiki stochastycznej w postaci, którą głównonurtowi fizycy teoretyczni spoza instytucjonalnej bańki Puthoffa nazwaliby przekonującą.

Trzy: inżynierska demonstracja efektu inżynierii próżni takiego, jaki program uważa za możliwy.

Żadnej z tych trzech rzeczy dotąd nie dostarczono.

Taki jest opublikowany zapis.

Program trwa w literaturze, bo prace są opublikowane; nie został szeroko przyjęty, bo dowodów, które przed chwilą wymieniłem, nie wytworzono.

Powiem ci, gdzie ten wykład właśnie cię zostawił i co dalej.

Umiesz już umiejscowić program Puthoffa-Haischa-Ruedy.

To recenzowany, czterdziestoletni, wieloinstytucjonalny program badawczy z precyzyjnym twierdzeniem teoretycznym — że bezwładność i grawitacja są efektami reakcji ustrukturyzowanej próżni kwantowej, że metryka ogólnej teorii względności jest obiektem pochodnym, a nie fundamentalnym, i że na próżnię da się w zasadzie zadziałać.

Domy instytucjonalne programu są prawdziwe.

Zapis publikacyjny jest prawdziwy.

Głównonurtowa krytyka fizyczna tego programu też jest prawdziwa, też recenzowana i też opublikowana — w tych samych czasopismach, przez fizyków teoretycznych z nazwiska.

Ten program jest mniejszościowym programem badawczym.

Nie twierdzeniem z marginesu.

Nie konsensusem głównego nurtu.

Recenzowanym mniejszościowym programem badawczym.

Obie etykiety mają znaczenie; użyliśmy w tym wykładzie obu; nie zlepimy ich w jedną.

To ujęcie wykona sporo roboty przez następne trzy wykłady.

Wykład 10 wprowadza Salvatore'a Paisa — uznanego inżyniera mechanika i lotnictwa, dawniej głównego inżyniera w Naval Air Warfare Center Aircraft Division — i jego serię patentów USA zgłoszonych przez Marynarkę, twierdzących, że manipulują lokalną metryką za pomocą wysokoenergetycznych elektromagnetycznych warunków brzegowych dokładnie tego rodzaju, jaki ramy polaryzowalnej próżni Puthoffa uznają za w zasadzie możliwe.

Program Paisa to test od strony inżynierskiej ujęcia, które wprowadził ten wykład.

Dyscyplina wykładu 10 będzie ta sama co wykładu 9, tylko o jeden rejestr ostrzejsza.

Zgłoszony patent to nie zademonstrowany efekt.

Patent poświadczony przez dyrektora technicznego Marynarki to nie zademonstrowany efekt.

Sfinansowana ocena wewnętrzna, która — według późniejszych raportów samej Marynarki — nie zdołała odtworzyć głównego efektu, to też nie to samo co zademonstrowany efekt.

Linia, której trzymamy się w wykładzie 10, to dokładnie ta linia, którą Hossenfelder narysowała w sekcji, którą przed chwilą usłyszałeś.

Recenzowana publikacja to jeszcze nie potwierdzony kawałek fizyki.

Patent z poświadczeniem instytucjonalnym to jeszcze nie potwierdzony kawałek fizyki.

Potwierdzony kawałek fizyki to twierdzenie, które zostało niezależnie powtórzone, w recenzowanym miejscu, przez eksperymentatora bez interesu w wyniku.

Tej linii będziemy trzymać się przez cały Blok D.

Wróć na parking.

Samochód nie ruszył.

Wciąż czujesz, jak napiera z powrotem, kiedy go pchasz.

To napieranie, które czujesz, jest realne.

Masa samochodu, w dowolnych ramach, które wybierzesz, jest realna.

To, co dał ci ten wykład, to propozycja programu badawczego o tym, skąd bierze się to napieranie.

Propozycja mówi, że napieranie nie jest własnością samochodu.

Napieranie to próżnia, reagująca na samochód, przez elektromagnetyczne efekty brzegowe na ustrukturyzowanym polu punktu zerowego próżni kwantowej.

Ta propozycja jest opublikowana w Physical Review A.

Ma czterdzieści lat.

Jest też stanowiskiem mniejszościowym.

Obie te rzeczy są jednocześnie prawdziwe.

Dyscyplina tej serii wykładów polega na tym, żeby powiedzieć ci obie, dokładnie, z dołączonymi cytowaniami, i pozwolić ci je zważyć.

Mostek przed Blokiem D, gdzie mieszkają twierdzenia inżynierskie.

Dziewięć wykładów później warto wrócić do redakcyjnej ramy, którą seria się otworzyła.

Ashton Forbes, kurator korpusu źródłowego, użył słowa garaż w monologu Cold Fusion Was Never About Temperature.

Użył go, opisując pierwotny eksperyment elektrochemiczny Ponsa i Fleischmanna z 1989 roku — pręty palladowe, ciężka woda, prąd, nadmiarowe ciepło.

Historyczny zapis tego eksperymentu jest bardziej skomplikowany niż pierwotne ogłoszenie; wykład 12 przechodzi po jego kręgosłupie dyscyplinarnym.

Dla tego mostka istotny jest fakt, że aparatura programu Puthoffa-Haischa-Ruedy, w jego eksperymentalnym zakątku inżynierii próżni, też historycznie mieszkała w skali stołu laboratoryjnego.

Pomiar statycznej siły Casimira przez Lamoreaux z 1997 roku w Physical Review Letters, fundamentalna kotwica całego Bloku C, był eksperymentem stołowym w laboratorium związanym z Yale.

Ramy polaryzowalnej próżni są opublikowane w Foundations of Physics w 2002 roku.

Stołowe pomiary efektów próżniowych, na których opiera się szersze badanie z Bloku C — statyczny i dynamiczny efekt Casimira — są opublikowane w miejscach pierwszej ligi.

Czy te pomiary zakotwiczają konkretnie ramy PV, czy raczej zakotwiczają istnienie mierzalnych efektów próżniowych w ogóle — to otwarte pytanie, przez które wykład 9 właśnie przeszedł: program PV pozostaje przeformułowaniem z mniejszościowego programu badawczego, a pomiary Casimira same z siebie nie rozstrzygają między PV a głównonurtowym opisem kwantowej teorii pola.

Następne trzy wykłady badają po kolei, jak w otwartym zapisie wyglądają twierdzenia inżynierskie zbudowane na wierzchu.

Wykład 10 podejmuje temat tam, gdzie ten się kończy.

Seria patentów Paisa.

Poświadczenie instytucjonalne.

Brak niezależnego recenzowanego powtórzenia.

Inżynierskie lustro teoretycznego ujęcia, przez które dziś przeszliśmy.

Ten sam słuchacz.

Ta sama próżnia.

Nowy rejestr.